แม้ข้อมือของจางเหล่ยจะบาดเจ็บ แต่เขายังคงดุดันซัดหมัดด้วยมืออีกข้างหมายพุ่งเข้าใส่หน้าอกของหลินอวิ๋น ทุกหมัดล้วนมุ่งโจมตีจุดสำคัญ
ส่วนหลี่เชาอ้อมไปด้านข้าง คอยโจมตีช่วงล่างของหลินอวิ๋นโดยเฉพาะ บางครั้งยังยื่นเท้าออกมาขัดขาเขาอีกด้วย ลูกไม้สกปรกมีออกมาไม่ขาดสาย
ซุนหย่วนขี้ขลาดที่สุด ไม่กล้าปะทะซึ่งหน้า จึงหลบอยู่ด้านหลังทั้งสองคน คว้าถ้วยชาและกาน้ำบนโต๊ะขว้างใส่หลินอวิ๋น
ทั้งสามประสานงานกันได้อย่างรู้ใจ เห็นได้ชัดว่าคงร่วมมือกันรุมทำร้ายคนอื่นแบบนี้มาไม่น้อย
แต่หลินอวิ๋นกลับไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย
ตั้งแต่เด็ก เขาฝึกฝนทักษะการต่อสู้กับหลินไห่ผู้เป็นพี่ชาย วิชาต่อสู้ที่ผ่านการขัดเกลาจากสนามรบเช่นนี้ เชี่ยวชาญการต่อสู้แบบหนึ่งต่อหลายและเอาชนะผู้ที่แข็งแกร่งกว่าด้วยกำลังที่ด้อยกว่าเป็นที่สุด
ก่อนหน้านี้เขาถูกจำกัดด้วยพลังเลือดลมที่ต่ำ จึงไม่อาจสำแดงอานุภาพได้แม้แต่หนึ่งในสิบ
แต่ตอนนี้เขาเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหนึ่งแล้ว พลังเลือดลมในร่างมากพอจะให้เขาใช้ทักษะการต่อสู้เหล่านี้ได้อย่างเต็มรูปแบบ
หลินอวิ๋นเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วผ่านระหว่างทั้งสาม หลบการโจมตีของพวกเขาพลางมองหาโอกาสโต้กลับ
เขาเอนตัวหลบหมัดหนักของจางเหล่ยก่อน จากนั้นใช้ไหล่กระแทกหน้าอกอีกฝ่ายจนถอยหลังไปหลายก้าว
ต่อมาเขาก้มตัวหลบขาที่หลี่เชากวาดเข้ามา แล้วเหวี่ยงศอกขวาฟาดใส่หัวเข่าของหลี่เชาอย่างแรง
“เชี่ย!”
หลี่เชาส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด ก่อนทรุดลงคุกเข่าข้างหนึ่งและลุกไม่ขึ้นอีก
หลังจัดการหลี่เชาแล้ว หลินอวิ๋นไม่หยุดชะงักแม้แต่น้อย เขาหันตัวพุ่งเข้าใส่ซุนหย่วนที่อยู่ด้านหลัง
ซุนหย่วนตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ หันหลังคิดจะวิ่งหนี แต่หลินอวิ๋นคว้าคอเสื้อไว้ได้ทัน
หลินอวิ๋นหิ้วคอเสื้อเขาขึ้นมาเหมือนหิ้วลูกเจี๊ยบ จากนั้นเหวี่ยงลงกับพื้นอย่างแรง
“ปัง!”
ซุนหย่วนกระแทกพื้นอย่างหนัก รู้สึกราวกับอวัยวะภายในเคลื่อนตำแหน่ง ภาพตรงหน้ามืดวูบ เกือบหมดสติไป