หลินอวิ๋นพยักหน้าเล็กน้อย ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม
โจวเหลยโบกมือ สมาชิกหน่วยล่อทั้งแปดคนย่อตัวเดินอ้อมไปทางฝั่งตะวันออกของหมู่บ้านจัดสรร โดยอาศัยเงาของกำแพงที่พังทลายบังตัว
ผ่านไปสิบกว่าวินาที เสียงระเบิดทุ้มหนักสามครั้งดังต่อเนื่อง แรงสั่นสะเทือนจากเสียงครืนครั่นทำให้พื้นดินสั่นไหวเล็กน้อย กลุ่มควันหนาทึบลอยขึ้นจากอาคารร้างทางฝั่งตะวันออก
ตามมาด้วยเสียงปืนไรเฟิลยิงเป็นชุดถี่ ๆ ปะปนกับเสียงตะโกนของเหล่าทหารที่จงใจส่งเสียงให้ดังขึ้น ก้องไปไกลในซากปรักหักพังอันเวิ้งว้าง
รังอสูรกลางหมู่บ้านพลันแตกตื่นอลหม่าน
เสียงคำรามของอสูรต่างเผ่าดังระงมขึ้นในทันที แหลมบาดหู ราวกับคลื่นน้ำที่ทะลักออกมาจากสวน
หลินอวิ๋นแนบตัวอยู่หลังกำแพง ชะโงกหน้ามองออกไป เห็นอสูรต่างเผ่าจำนวนมหาศาลมุ่งหน้าวิ่งไปทางฝั่งตะวันออก
ที่วิ่งนำหน้าอยู่คือฝูงตั๊กแตนตำข้าวว่องไวหลายสิบตัว ร่างกายสีเขียวปนเทา ขาคู่หน้าที่คมดุจเคียววาววับด้วยแสงเย็น ทุกครั้งที่กระโดดก็รวดเร็วจนเหลือเพียงเงาพร่า
ตรงกลางคือฝูงตะขาบฉีกกระดูกสีดำทะมึน แต่ละตัวยาวใหญ่พอ ๆ กับแขนผู้ใหญ่ เกราะหลังเป็นมันวาวและแข็งแกร่ง ขาเดินนับร้อยคู่เหยียบเศษหินดังซ่า ๆ เขี้ยวพิษอ้าหุบส่งเสียงกรอบแกรบ ท้ายฝูงยังมีแมวเงาหลายตัวตามมา พวกมันเลียบกำแพงเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว ร่างซ่อนอยู่ในเงามืดจนแทบมองไม่เห็น
จำนวนมากกว่าที่คาดการณ์ไว้ก่อนหน้านี้อย่างเทียบไม่ติด
“โธ่เอ๊ย อย่างน้อยก็ร้อยกว่าตัว... แถมยังมีตะขาบฉีกกระดูกอีก แค่โดนเขี้ยวพิษของพวกนี้ก็เนื้อเน่าแล้ว...”
พรานคนหนึ่งในหน่วยสนับสนุนซึ่งอยู่ขั้นกลางของผู้ฝึกยุทธ์กลืนน้ำลาย สีหน้าซีดเผือด
“มัวยืนอึ้งทำไม ไป!”
ชายหนวดเคราครึ้มตวาดเสียงต่ำ ก่อนพุ่งออกไปเป็นคนแรก
ทุกคนเหยียบเศษหินและวัชพืช วิ่งตรงไปยังอาคารหมายเลข 3 อย่างรวดเร็ว