“ข้อแรก หลินอวิ๋นสอบเข้าโรงเรียนยุทธ์จักรพรรดิด้วยความสามารถของตัวเอง ไม่เกี่ยวกับฉันแม้แต่น้อย ข้อสอง คุ้มหรือไม่คุ้มเป็นเรื่องของฉัน ยังไม่ถึงตานายเจียงอวี่มาตัดสิน ข้อสาม...”
ซูเนี่ยนเหอมองเจียงอวี่ตรง ๆ น้ำเสียงเย็นชา
“นายพูดมากเกินไปแล้ว!”
เจียงอวี่ได้ยินเช่นนั้นก็ส่ายหน้าด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ เขาไม่คิดเลยว่าซูเนี่ยนเหอจะไม่ไว้หน้าเขาขนาดนี้ เพียงเพื่อเด็กจน ๆ คนหนึ่ง
อย่างไรเขาก็เป็นคุณชายตระกูลเจียง!
“เนี่ยนเหอ ทำไมเธอถึงไม่เข้าใจสักที? ไม่ได้ วันนี้ฉันต้องคุยกับเธอให้รู้เรื่อง!”
เจียงอวี่เองก็เริ่มโมโห
เขาหันไปมองหลินอวิ๋นแล้วเตือนว่า “ไอ้หนู หยิบชามกับตะเกียบของแกแล้วไสหัวไป ฉันจะคุยกับเนี่ยนเหอตามลำพัง”
ซูเนี่ยนเหอโกรธขึ้นมา “เจียงอวี่ อย่าทำเกินไปนะ!”
เจียงอวี่กล่าวอย่างไม่ยี่หระ “แค่นี้ก็เกินไปแล้วหรือ? ฉันเป็นคุณชายสามตระกูลเจียง สั่งให้เขาไสหัวไป เขากล้าขัดหรือไง?”
“นาย!”
ซูเนี่ยนเหออดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นไล่คน แต่หลินอวิ๋นส่งสายตาให้เธอ จึงหยุดเธอไว้ได้
หลินอวิ๋นเงยหน้ามองเจียงอวี่ มุมปากยกยิ้มบาง ๆ “นายพูดไม่ผิด ฉันก็หวังผลเรื่องเงินนั่นแหละ ถ้าอยากนั่งที่ของฉันก็ง่ายมาก เสนอราคามา”
ซูเนี่ยนเหอเข้าใจความหมายของเขาทันที แววตาฉายประกายเจ้าเล่ห์ ก่อนจะให้ความร่วมมือด้วยการยันโต๊ะลุกขึ้น แสร้งทำเป็นโมโห “หลินอวิ๋น นายหมายความว่ายังไง?”
“เนี่ยนเหอ ได้ยินแล้วใช่ไหม!” เจียงอวี่เหมือนจับจุดอ่อนของอีกฝ่ายได้ น้ำเสียงเปี่ยมความยินดี “ในใจไอ้หมอนี่มีแต่เงิน เธอทุ่มเทให้เขาตั้งมากมาย แต่เขาไม่สนใจเลยสักนิด!”
หลินอวิ๋นไม่ตอบซูเนี่ยนเหอ แต่เปิดคิวอาร์โค้ดรับเงินในโทรศัพท์แล้วยื่นให้เจียงอวี่ “หนึ่งล้าน ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”
“หนึ่งล้าน?” เจียงอวี่หัวเราะลั่นราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก “สมกับเป็นไอ้จนจากชนบทจริง ๆ หนึ่งล้านก็ขายเนี่ยนเหอแล้ว นายช่างคู่ควรกับสิ่งที่เธอทำให้จริง ๆ!”