ระหว่างที่พูดกัน งูเกล็ดดำก็เลื้อยมาถึงหน้าร้านแล้ว
หัวงูขนาดมหึมายื่นเข้ามา ดวงตาเรียวตั้งเย็นเยียบกวาดมองผู้คนภายในร้าน แฝงความเฉยชาเยี่ยงนักล่า
ดูเหมือนมันจะสัมผัสได้ว่ากลิ่นอายของหลินอวิ๋นกับโจวเหลยเป็นภัยคุกคามที่ใหญ่หลวงที่สุด ลำตัวมหึมาค่อย ๆ ขดตัว ตั้งท่าเตรียมโจมตี
“ลงมือ!”
โจวเหลยตวาดเสียงต่ำ ก่อนพุ่งออกไปเป็นคนแรก
ดาบรบห่อหุ้มด้วยพลังปราณและโลหิตทั้งหมดของผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสูงสุด คมดาบเปล่งแสงสีขาวจาง ๆ ฟันฉับลงที่หัวงูเกล็ดดำอย่างหนักหน่วง
เคร้ง!
เสียงโลหะกระทบกันดังกึกก้อง
ดาบรบฟันลงบนเกล็ดงูเต็มแรง ประกายไฟกระเด็นวาบ ทิ้งไว้เพียงรอยสีขาวตื้น ๆ แม้แต่เกราะเกล็ดก็ยังฟันไม่เข้า
กลับเป็นโจวเหลยที่ถูกแรงสะท้อนมหาศาลซัดจนถอยกรูด บาดแผลเก่าบริเวณอกปริออกทันที เลือดซึมชุ่มเครื่องแบบทหาร ความเจ็บปวดทำให้เขาขมวดคิ้วแน่น เลือดเอ่อออกจากมุมปาก
“เกล็ดแข็งชะมัด!”
โจวเหลยกัดฟันพูด
งูเกล็ดดำเดือดดาลอย่างสิ้นเชิงจากดาบฟันเมื่อครู่ มันส่งเสียงขู่แหลมสูง ลำตัวมหึมาดีดพุ่งขึ้นฉับพลัน อ้าปากกว้าง เผยเขี้ยวพิษคมกริบสองแถว พุ่งเข้าใส่หน้าโจวเหลย ลมเหม็นคาวพัดปะทะใบหน้า กลิ่นกัดกร่อนรุนแรงโชยตามมา
ในช่วงคับขันนั้นเอง หลินอวิ๋นก็ขยับ
เขาเร่งใช้ย่างก้าวเหยียบวายุเต็มกำลัง ร่างวูบไหวราวภูตผี อ้อมไปด้านข้างงูเกล็ดดำ เท้าขวาถีบพื้นอย่างแรง ร่างทะยานขึ้นกลางอากาศ กำปั้นขวารวบรวมพลังจนถึงขีดสุด พลังหมัดวัชระซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ พร้อมเสียงแหวกอากาศ ก่อนกระแทกลงตรงจุดเจ็ดชุ่นของลำตัวงูอย่างหนักหน่วง
ปัง!
เสียงทึบดังสนั่น