ไม่รู้ว่าหลับไปนานแค่ไหน ในที่สุดหลินอวิ๋นก็หลับเต็มอิ่มและตื่นขึ้นมา
เขาบิดขี้เกียจยืดเส้นยืดสาย กระดูกทั่วร่างส่งเสียงกรอบแกรบเบา ๆ ความเหนื่อยล้าจากการฝึกหนักและการสอบยุทธ์ติดต่อกันหลายวัน มลายหายไปไม่เหลือหลังจากนอนหลับอย่างเต็มอิ่มครั้งนี้
พลังปราณและโลหิตในร่างไหลเวียนอย่างสม่ำเสมอ ผ่านการเคี่ยวกรำจากการสอบภาคปฏิบัติแล้ว ดูเหมือนจะควบแน่นขึ้นกว่าเดิมอยู่หลายส่วน
หลินอวิ๋นหยิบโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจ ทันทีที่หน้าจอสว่าง เขาก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
เขาหลับไปหนึ่งวันกับสองคืนเต็ม ๆ
มีสายที่ไม่ได้รับกว่าร้อยสาย ข้อความที่ยังไม่ได้อ่านกว่าห้าร้อยข้อความ ส่วนวีแชตก็เต็มไปด้วยคำขอเป็นเพื่อนและข้อความจากกลุ่มจนแทบล้น
เขาเปิดอ่านข้อความสองสามข้อความ เนื้อหาคล้ายคลึงกัน แทบทั้งหมดเป็นคำแสดงความยินดีตามมารยาทที่เขาสอบเข้าสำนักศึกษายุทธ์อันดับหนึ่งแห่งนครหลวงได้
ในบรรดาผู้ส่งข้อความ มีทั้งครูที่ปกติชอบเหน็บแนมเขา เพื่อนร่วมชั้นที่แทบไม่เคยคุยกัน และแม้แต่ศิษย์เก่าหลายคนที่แทบไม่เกี่ยวข้องกันเลย
มุมปากหลินอวิ๋นยกขึ้นเป็นรอยเยาะหยันจาง ๆ
ก่อนการสอบยุทธ์ ในสำนักศึกษาระดับสูงแห่งแรกของชิงเฉิงทั้งหมด มีเพียงสองคนที่จริงใจและมองเขาเป็นเพื่อน
คนหนึ่งคือซูเนี่ยนเหอ อีกคนคือจางเถี่ย เพื่อนซี้ที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก เพียงแต่ครอบครัวของจางเถี่ยย้ายไปเมืองเจียงเมื่อครึ่งปีก่อน ทั้งสองจึงติดต่อกันน้อยลงมาก
แต่ตอนนี้ เพียงชั่วข้ามคืน เขากลับกลายเป็นเพื่อนเก่าของทุกคนไปเสียแล้ว
ความเปลี่ยนแปลงของน้ำใจผู้คนในโลกนี้ คงไม่มีอะไรชัดเจนไปกว่านี้อีกแล้ว
เขาขี้เกียจตอบข้อความทีละคน จึงข้ามข้อความตามมารยาทเหล่านั้นไป แล้วเปิดข้อความของจางเถี่ยก่อน
มีเพียงไม่กี่ประโยคสั้น ๆ แฝงน้ำเสียงหยอกล้อแบบที่มีแค่พวกเขาสองคนเท่านั้นที่เข้าใจกัน