“เจ้าเด็กเจ้าเล่ห์!”
ตอนนี้อากุ่ยกำลังออกแรงต่อกรกับสัตว์สันหลังหิน เมื่อสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่พุ่งมาจากด้านหลัง เขาก็รีบผ่อนแรงและถอนกำลังทันที
ตุบ!
เพราะอากุ่ยผ่อนแรง เขาจึงถูกสัตว์สันหลังหินพุ่งชนจนกระแทกกำแพงด้านหลัง ความเจ็บปวดทำให้แทบหายใจไม่ออก
แต่การตัดสินใจฉับไวของอากุ่ยก็ทำให้เขาหลบหมัดวัชระที่หลินอวิ๋นออกแรงเต็มกำลังได้ ทั้งยังอาศัยแรงจากมือหลินอวิ๋นซัดสัตว์สันหลังหินกระเด็นออกไป
“โฮก!”
แรงกระแทกหนักเกือบ 5,000 กิโลกรัมทำให้สัตว์สันหลังหินร้องคำรามด้วยความเจ็บปวด ร่างมหึมาเบี้ยวไปด้านหนึ่ง ก่อนจะกระแทกเข้ากับกำแพงพังข้าง ๆ อย่างแรง จนเศษหินร่วงกราวลงพื้น
ผิวหนังของมันหนาและเนื้อหนังหยาบกร้าน หมัดนี้ไม่อาจทำลายการป้องกันของมันได้ แต่กลับทำให้มันเดือดดาลอย่างสิ้นเชิง มันหันกลับมาแล้วคำรามอย่างบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม
เพียงชั่วขณะที่เสียจังหวะ อากุ่ยก็ทรงตัวได้แล้ว
เขาตวัดมีดสั้นในมือเป็นวงโค้งเย็นเยียบ แล้วแทงตรงเข้าใส่หัวใจของหลินอวิ๋น
หลินอวิ๋นรีบยกแขนขึ้นปัดป้อง สนับมือปะทะกับคมมีดจนประกายไฟกระเด็นเป็นสาย
แรงอันน่าสะพรึงสะเทือนจนแขนของหลินอวิ๋นชา แผลธนูที่ท้องถูกกระทบ ความเจ็บปวดรุนแรงแล่นพล่านไปตามเส้นประสาท ขาทั้งสองถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว
หลินอวิ๋นมั่นใจว่าทักษะการต่อสู้ของตนไม่ได้ด้อย แต่บาดแผลทะลุที่ท้องยังคงเสียเลือดไม่หยุด อีกทั้งก่อนหน้านี้ยังต่อสู้กับเต่าเกราะเหล็กและสัตว์สันหลังหินมาแล้ว เรี่ยวแรงจึงเหลือไม่ถึงหนึ่งในสิบ เมื่อต้องเผชิญกับกระบวนท่าสังหารที่อากุ่ยโหมโจมตีต่อเนื่อง เขาทำได้เพียงปัดป้องอย่างทุลักทุเล แต่ทุกครั้งที่ปัดป้องก็ทำให้แผลถูกกระทบ แรงหมัดจึงอ่อนลงเรื่อย ๆ
อากุ่ยเห็นได้ชัดว่าอ่านสถานการณ์ออก กระบวนท่ามีดของเขาจึงยิ่งเฉียบคม ทุกกระบวนท่ามุ่งตรงไปยังจุดตาย
มีดสั้นกรีดแสงเย็นเยียบเป็นสาย ๆ กลางชั้นอาคารอันมืดสลัว บีบให้หลินอวิ๋นถอยร่นอย่างต่อเนื่อง ไม่นานแผ่นหลังก็ชิดกำแพงเย็นเฉียบ