“ได้”
ผอมลิงไม่มีข้อโต้แย้งแม้แต่คำเดียว เขาหันไปเรียกพรานที่คล่องแคล่วสองคน แล้วพากันเก็บซากแมลงที่กระจายเกลื่อนพื้น
หนึ่งชั่วโมงต่อมา ผอมลิงกลับมาพร้อมสมุดบันทึกยับยู่ยี่เล่มหนึ่ง มีฝุ่นเปื้อนหน้าผาก น้ำเสียงแหบพร่าอยู่บ้าง
“น้องหลิน ตรวจนับเสร็จแล้ว”
เขาเปิดสมุดแล้วอ่านรายการทีละข้ออย่างชัดเจน
“แมงมุมเงามืดระดับขั้นหนึ่งช่วงกลางที่คุณฆ่าได้ด้วยตัวเอง 10 ตัว ช่วงปลาย 8 ตัว และระดับสูงสุดอีก 5 ตัว ส่วนตอนล้อมฆ่าราชาแมงมุม คุณเป็นกำลังหลัก นับเป็นผลงานอันดับหนึ่ง”
หลินอวิ๋นพยักหน้า ก่อนเอ่ยถึงแผนแบ่งส่วนแบ่ง
“วัสดุจากราชาแมงมุมระดับขั้นสองมีมูลค่าราว 1 ล้าน มีคนร่วมล้อมฆ่าทั้งหมด 6 คน ผมออกแรงมากที่สุด รับไป 30 เปอร์เซ็นต์ ส่วนพี่หนวดดกกับเฒ่ากัวเสียชีวิตแล้ว แต่ยังมีครอบครัวอยู่ ให้ครอบครัวละ 20 เปอร์เซ็นต์ ต้องส่งเงินถึงมือญาติของพวกเขาให้ได้ ส่วนที่เหลือ 30 เปอร์เซ็นต์แบ่งให้พี่น้องอีกสามคนที่ร่วมล้อมฆ่า คนละ 10 เปอร์เซ็นต์”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น พรานทั้งสามคนที่ร่วมล้อมฆ่าต่างชะงักงัน
เดิมทีพวกเขาคิดว่าได้ส่วนแบ่งเล็กน้อยก็ดีถมไปแล้ว อย่างไรคนที่เป็นกุญแจสำคัญในการสังหารราชาแมงมุมก็คือหลินอวิ๋น ไม่คิดว่าเขาจะแบ่งตามผลงานจริง ๆ แถมยังแบ่งให้คนที่เสียชีวิตไปมากขนาดนี้
“น้องหลิน นี่...”
มีคนคิดจะพูดอะไรบางอย่าง แต่หลินอวิ๋นยกมือห้ามไว้
“ผลงานก็ส่วนผลงาน ชีวิตคนก็ส่วนชีวิตคน สิ่งที่ควรเป็นของใครก็ต้องเป็นของคนนั้น” หลินอวิ๋นพูดเสียงเรียบ “วัสดุจากราชินีแมงมุมตีราคาได้ 1.2 ล้าน เป็นผลงานของพี่เฮยที่สังหารมันเพียงลำพัง พี่เฮยมีครอบครัวไหม”
ผอมลิงส่ายหน้า น้ำเสียงเบาลงกว่าเดิม “หลังจากพี่สะใภ้จากไป พี่เฮยก็ไม่มีครอบครัวอีกแล้ว”
หลินอวิ๋นครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนตัดสินใจทันที “งั้นอสูรต่างเผ่าที่พี่เฮยฆ่าได้ ให้คนที่เข้าร่วมต่อสู้เมื่อคืนและรอดชีวิตแบ่งกันเท่า ๆ กัน”