หลินอวิ๋นเหยียบเศษหินกับเศษกระจก มุ่งหน้าเข้าไปในส่วนลึกของซากปรักหักพัง ฝีเท้ามั่นคงกว่าตอนเพิ่งเข้ามามาก
เลือดของหนูกรงเล็บคมที่เปื้อนอยู่บนสนับมือผ่าทัพแห้งสนิท จับตัวเป็นชั้นแข็งสีแดงคล้ำ
เขาถอดมันออกมาสะบัดเศษซาก ก่อนสวมกลับเข้าไปใหม่ ออกแรงขยับข้อนิ้วเล็กน้อย เกล็ดโลหะผสมแนบสนิทไปกับรูปมือและล็อกเข้าที่ น้ำหนักอันหนักแน่นส่งผ่านกระดูกนิ้ว ทำให้รู้สึกอุ่นใจขึ้นไม่น้อย
ทว่าบริเวณแผ่นหลังยังมีไอเย็นจาง ๆ วนเวียนอยู่ ราวกับมีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องแผ่นหลังจากระยะไม่ใกล้ไม่ไกล พอพยายามสัมผัสถึงมันอย่างละเอียด กลับหายวับไปไร้ร่องรอย
พี่ชายเคยสอนเขาว่า สัญชาตญาณในเขตล่มสลายไม่เคยผุดขึ้นมาโดยไร้เหตุผล
เขาไม่กล้าประมาท เร่งย่างก้าวเหยียบวายุให้เบาที่สุด เลือกเดินไปตามเงาของซากกำแพงและสิ่งปลูกสร้างที่พังทลาย หูคอยเงี่ยฟัง ระวังความเคลื่อนไหวจากซากปรักหักพังทั้งสองข้างและด้านหลังอยู่ตลอด
ด้านหลังออกไป 200 เมตร มีอาคารเล็ก ๆ สูงสามชั้นหลังหนึ่ง
อากุ่ยยังคงมองผ่านกล้องส่องทางไกล
เขาพบว่าระดับการฝึกยุทธ์ของหลินอวิ๋นสูงกว่าที่ข่าวกรองระบุไว้ แถมความระแวดระวังก็เหนือกว่าคนวัยเดียวกันทั่วไป ไม่เพียงเลือกเดินแต่ในบริเวณที่ภูมิประเทศซับซ้อน ยังหันกลับไปมองเป็นระยะ ทำให้หาโอกาสสังหารในคราวเดียวได้ยากมาก
ไม่ต้องรีบร้อน
มุมปากของอากุ่ยยกเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ
เขตล่มสลายกว้างใหญ่ขนาดนี้ เขามีเวลาเหลือเฟือที่จะค่อย ๆ รอ
รอจนไอ้หนุ่มนี่เจออสูรต่างเผ่าที่รับมือยาก เผยช่องโหว่ออกมาเมื่อไร ก็ถึงเวลาที่เขาจะลงมือ
อากุ่ยหิ้วหน้าไม้เปลี่ยนตำแหน่ง แล้วตามอยู่ด้านหลังอย่างไม่เร่งรีบ ราวกับหมาป่าเดียวดายที่อดทนรอล่าเหยื่อ
ทางด้านหลินอวิ๋น
หลังเดินมาได้ราว 20 นาที ความเคลื่อนไหวของอสูรต่างเผ่ารอบข้างกลับยิ่งน้อยลง แม้แต่เสียงแมลงก็ไม่ได้ยิน