เมื่อเครื่องออกกำลังกายเครื่องสุดท้ายถูกวางลงตรงตำแหน่งที่กำหนดบนชั้นสองอย่างมั่นคง หลินอวิ๋นก็ปัดฝุ่นบนมือเบา ๆ
ซูเนี่ยนเหอสะบัดแขนสองสามที เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ซึมอยู่ตรงขมับ ปลายผมหางม้าสูงยุ่งเหยิงเล็กน้อย แต่เธอไม่ได้ดูสะบักสะบอมเลยสักนิด กลับดูสดใสเปี่ยมพลัง
เธอพิงกำแพงนั่งลง ดวงตาหยีโค้งขณะยิ้มพูดว่า “ในที่สุดก็ยกเสร็จสักที เหนื่อยแทบตายเลย”
หลินอวิ๋นเดินเข้าไปนั่งพิงกำแพงข้างเธอ
“ฉันนับแล้วนะ” ซูเนี่ยนเหอชูนิ้วนับ สีหน้าภาคภูมิใจพลางแกว่งมือ “ฉันยกไป 60 เครื่อง ฉันชนะใช่ไหม?”
“ได้ ๆ เธอชนะแล้ว”
หลินอวิ๋นยิ้มอย่างเข้าอกเข้าใจ
แม้จะแพ้การแข่งขัน แต่เขาก็ดีใจ ค่าขนย้ายเครื่องละ 2,000 หยวน 40 เครื่องก็เป็นเงิน 80,000 หยวนแล้ว
รวมกับเงินกว่า 40,000 หยวนที่เหลือก่อนหน้านี้ ตอนนี้เขามีเงินอยู่ในมือ 120,000 หยวน ไม่เพียงพอซื้อหญ้าดาวสวรรค์หลอมกาย ยังเหลืออีกไม่น้อย
แต่เขาไม่ได้รีบร้อนขอเงิน เพียงนั่งพักเงียบ ๆ ข้างซูเนี่ยนเหอที่พิงกำแพงอยู่
ซูเนี่ยนเหอเป็นฝ่ายเปิดปากก่อน เธอหันมามองหลินอวิ๋น น้ำเสียงแผ่วเบา แฝงความระมัดระวังอยู่เล็กน้อย “หลินอวิ๋น ฉันได้ยินเรื่องพี่ชายของนายแล้ว”
แววตาหลินอวิ๋นหม่นลงเล็กน้อย “ฉันไม่เป็นไร ยังไงก็ชินกับการอยู่คนเดียวแล้ว”
“นายไม่ได้อยู่คนเดียวสักหน่อย ถึงพี่ชายนายจะจากไปแล้ว แต่ถ้านายไม่รังเกียจ ต่อไปฉันจะเป็นครอบครัวของนายเอง ฉันจะอยู่เคียงข้างนายตลอดไป”
ซูเนี่ยนเหอได้ยินเช่นนั้นก็จับแขนหลินอวิ๋นไว้ทันที ก่อนเอ่ยอย่างจริงจัง
ถ้อยคำนี้เปรียบดังสายน้ำอุ่นที่ไหลแผ่ไปทั่วร่างหลินอวิ๋นในชั่วพริบตา
ตอนรู้ข่าวการตายของพี่ชาย เขาคิดว่าโลกทั้งใบของตัวเองพังทลายลงแล้ว
เขาคิดว่าจากนี้ไปตัวเองจะเหลือเพียงลำพังจริง ๆ ต้องแบกความแค้นและเดินอย่างโดดเดี่ยวอยู่ในโลกอันเย็นชาแห่งนี้
สุดท้ายแล้วเขาถึงเพิ่งรู้ว่า ตนกลับลืมไปว่าข้างกายยังมีหญิงสาวคนหนึ่งที่เฝ้ารอเขาเงียบ ๆ มานานถึง 10 ปี