“แล้วธุรกิจเก็บของเก่าของพวกเรา...”
มีคนถามหยั่งเชิงเสียงเบา
“ธุรกิจบ้าบออะไรอีก!”
พี่ฮุยด่าอย่างหงุดหงิด
“กลับไปหาหัวหน้าแก๊ง ธุรกิจนี้ทำต่อไม่ได้แล้ว!”
“ได้ยินแล้ว! ได้ยินแล้ว!” ทุกคนรีบพยักหน้ารัวราวกับไก่จิกข้าว ไม่มีใครกล้าแย้งแม้แต่คำเดียว
พี่ฮุยสูดหายใจอีกครั้ง ก่อนมองไปทางชุมชนฮุ่ยหมินที่อยู่ไกล ๆ หัวใจยังเต้นกระหน่ำไม่หยุด
ซวยซ้ำซวยซ้อนจริง ๆ ทำไมถึงต้องมาเจอเจ้าตัวอันตรายนี่ด้วย
ยังดีที่เขาไหวตัวทัน ไม่ได้ทำเรื่องให้ถึงที่สุด ไม่อย่างนั้นวันนี้จะได้รอดออกมาเป็น ๆ หรือเปล่าก็ยังไม่แน่
……
ทางด้านหลินอวิ๋น พวกเขาหาที่พักในร้านค้าร้างซึ่งอยู่ในจุดลับตา ก่อนเริ่มตรวจนับและแบ่งส่วนแบ่งกัน
ตามกติกาที่ตกลงกันไว้โดยปริยายก่อนหน้านี้ งูเกล็ดดำเป็นผลงานหลักของหลินอวิ๋น วัสดุทั้งหมดจึงเป็นของเขา ส่วนวัสดุจากตั๊กแตนตำข้าวว่องไวและตะขาบฉีกกระดูก หลินอวิ๋นออกแรงมากที่สุด จึงได้ไป 60% ที่เหลืออีก 40% แบ่งกันเท่า ๆ กันในหมู่นายพรานแปดคนรวมถึงชายหนวดเครารุงรัง
ชายหนวดเครารุงรังดีดลูกคิดคำนวณอยู่นาน ก่อนเงยหน้าขึ้นยิ้มแล้วกล่าวว่า “น้องหลิน หนังงูเกล็ดดำทั้งผืน ต่อมพิษ เขี้ยวพิษ แล้วก็ถุงน้ำดี ถ้าเอาไปขายผ่านช่องทางถูกกฎหมายในเขตปลอดภัย อย่างน้อยก็น่าจะขายได้สามแสน ส่วนวัสดุจากตะขาบกับตั๊กแตนตำข้าว ถ้าคิดส่วนแบ่ง 60% ของคุณก็น่าจะได้ประมาณเจ็ดแสน รวมแล้วเที่ยวนี้คุณได้เงินเกินหนึ่งล้านแน่นอน!”
หลินอวิ๋นพยักหน้า ในใจคำนวณยอดรวมอย่างรวดเร็ว
เมื่อนับรวมของที่ยึดมาได้จากการสังหารอากุ่ยก่อนหน้านี้ กับเงินที่สะสมจากการล่าสัตว์กระจัดกระจายตลอดห้าวัน แม้หักเงินต้นห้าแสนที่ติดค้างซูเนี่ยนเหอออกแล้ว เงินเก็บในมือก็ยังทะลุหนึ่งล้านอย่างสบาย ๆ
เขารู้ดีว่าผลตอบแทนจากรังสัตว์ระดับนี้หาใช่จะพบได้ง่าย