ผู้นำเป็นนายทหารยศร้อยโท ใบหน้าเหลี่ยม สีหน้าเคร่งขรึมเด็ดเดี่ยว เขาคือร้อยโทจางจากหน่วยกู้ภัยของกองกำลังป้องกันเมืองชิงเป่ย
เมื่อเห็นโจวเหลยบาดเจ็บสาหัส สีหน้าของร้อยโทจางก็เคร่งขรึมลง เขาสั่งให้พลแพทย์รีบเข้าไปช่วยเหลือทันที
หลังจากฟังเหล่าทหารเล่ารายละเอียดการช่วยเหลือตั้งแต่ต้นจนจบ สายตาของเขาก็หันไปหยุดอยู่ที่หลินอวิ๋น แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจและชื่นชม
พลแพทย์ปฐมพยาบาลโจวเหลยอย่างเร่งด่วน พร้อมดามซี่โครงให้ อาการของโจวเหลยดีขึ้นไม่น้อย ถึงอย่างนั้นแม้จะนอนอยู่บนเปล เขาก็ยังอดบ่นกับร้อยโทจางไม่ได้ “เหล่าจาง... พี่หลินอวิ๋นเก่งจริง ๆ ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเก้า ฝีเท้ายอดเยี่ยม ถ้าไม่ได้เขา อย่าว่าแต่ฉันจะต้องมาตายอยู่ตรงนั้นเลย ชาวบ้านพวกนี้ก็คงตกอยู่ในอันตราย...”
ร้อยโทจางพยักหน้า ก่อนเดินไปหยุดตรงหน้าหลินอวิ๋น แล้วทำความเคารพอย่างจริงจัง
“สหายน้อย การช่วยเหลือที่ชุมชนฮุ่ยหมินครั้งนี้ ชาวบ้าน 97 คนรอดพ้นจากอันตรายได้สำเร็จ คุณมีความดีความชอบอย่างใหญ่หลวง
ผมขอเป็นตัวแทนกองกำลังป้องกันเมืองชิงเป่ย กล่าวขอบคุณคุณ”
หลินอวิ๋นเบี่ยงตัวหลบการทำความเคารพ แล้วพยักหน้าเล็กน้อย “เป็นเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ถ้าเป็นใครก็คงไม่ยืนดูเฉย ๆ หรอกครับ”
แววชื่นชมในดวงตาของร้อยโทจางยิ่งเข้มข้นขึ้น
มีความสามารถ แต่ไม่หยิ่งผยอง ทั้งยังมีจิตใจเปี่ยมคุณธรรม คนหนุ่มแบบนี้หาได้ยากจริง ๆ
เขาหันไปรับกล่องไม้สีดำทรงสี่เหลี่ยมจากมือทหารธุรการ เปิดออกแล้วส่งให้หลินอวิ๋น
ภายในกล่องปูด้วยผ้ากำมะหยี่สีแดงคล้ำ มีรองเท้าศึกสีดำคู่หนึ่งวางอยู่บนนั้น
ตัวรองเท้าทำจากหนังชนิดพิเศษ สัมผัสละเอียดและเหนียวทน ตรงหัวรองเท้ากับข้อเท้าฝังแผ่นเกราะโลหะผสมทรงเพรียว งานประณีตอย่างยิ่ง