“ฉันพนันเลยว่าเขาได้ไม่เกิน 9.5!” จ้าวรื่อเทียนแสดงสีหน้าเหยียดหยาม “เมื่อ 6 วันก่อนยังได้แค่ 9 แต้ม ต่อให้ดื่มซุปโสมทุกวัน อย่างมากก็คงเพิ่มขึ้นแค่ 0.5 แต้ม”
เหล่าผู้เข้าสอบรอบข้างต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์
“ฉันว่าได้สัก 5 แต้มก็ดีถมไปแล้ว อย่างไรเสียก็เป็นญาติของวีรชน จะทำให้ขายหน้ามากเกินไปก็ไม่ได้”
“ก็ไม่แน่หรอก ถ้าเขาเกิดเจอโชควาสนาขึ้นมาจริง ๆ ล่ะ?”
“โชควาสนาอะไรกัน? จะมีโชควาสนามากมายขนาดนั้นได้อย่างไร? ถ้าได้เจอโชควาสนาจริง เขาคงไม่ถูกคนหัวเราะเยาะมาหลายปีหรอก”
ไม่มีใครเชื่อว่าหลินอวิ๋นจะทดสอบได้คะแนนสูงแค่ไหน ในความทรงจำฝังหัวของทุกคน เขาเป็นเพียงคนไร้ประโยชน์ที่พรสวรรค์ต่ำต้อย ชั่วชีวิตนี้ไม่มีทางทะลวงเข้าสู่ขั้นผู้ฝึกยุทธ์ได้
มีเพียงหวังต้าหลงที่มองหลินอวิ๋นอย่างสนอกสนใจ เขาอยากรู้ว่าหลินอวิ๋นซ่อนความสามารถไว้ลึกแค่ไหนกันแน่
หลินอวิ๋นไม่สนใจเสียงวิพากษ์วิจารณ์ เดินไปหยุดหน้าเครื่องตรวจพลังปราณและโลหิตอย่างสงบนิ่ง
เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วค่อย ๆ โคจรพลังปราณและโลหิตที่ตกตะกอนอยู่ภายในร่างกายมาสี่วัน
หมอกสีแดงจาง ๆ ที่เข้มข้นกลุ่มหนึ่งพลันลอยขึ้นจากรอบกาย หนาหนักยิ่งกว่าของซูเนี่ยนเหอเสียอีก มันวนเวียนอยู่รอบร่างโดยไม่สลายไปแม้แต่น้อย
ตัวเลขบนหน้าจอเริ่มขยับ
10……
20……
30……
ตัวเลขยังคงพุ่งขึ้นอย่างบ้าคลั่ง!
เสียงพูดคุยทั่วสนามพลันเงียบกริบ
ทุกคนเบิกตากว้าง จ้องหน้าจอเขม็ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
นักเรียนชายคนหนึ่งที่ถือขวดน้ำแร่ทำขวดหลุดมือ “แปะ” ตกลงพื้น น้ำหกกระจายไปทั่ว