“ฮู่...”
หลังจัดการอากุ่ยได้ หลินอวิ๋นก็หอบหายใจอย่างหนัก ก่อนจะค้นกระเป๋าคาดเอวของอีกฝ่าย
ข้างในมีเสบียงอัดแห้งอยู่หลายห่อ ผ้าพันแผลสำรองสองม้วน และใต้สุดมียาสองขวด ขวดหนึ่งเป็นผงห้ามเลือดสูตรพิเศษ อีกขวดเป็นยารักษาบาดแผลสีน้ำตาลเข้ม
สมกับเป็นนักฆ่ามากประสบการณ์ ในกระเป๋าต้องมีอุปกรณ์รักษาบาดแผลติดตัวไว้แน่นอน
หลินอวิ๋นเปิดฝาขวดโดยไม่สนใจปริมาณ เทผงห้ามเลือดลงบนแผลที่หน้าท้องและต้นขาก่อน
“อ๊าก!”
เขาอดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดไม่ได้
จากนั้นหลินอวิ๋นก็เงยหน้า กรอกยารักษาบาดแผลทั้งขวดลงคอ
ความอุ่นเผ็ดร้อนแล่นผ่านหลอดอาหารลงสู่กระเพาะ ก่อนค่อย ๆ แผ่ไปทั่วแขนขา ช่วยบรรเทาความอ่อนล้าภายในได้เล็กน้อย
เขาอยากค้นหาของที่มีประโยชน์ต่ออีกหน่อย แต่ร่างกายก็ฝืนต่อไม่ไหวแล้ว
ปลายนิ้วเริ่มชาเป็นระลอก จากนั้นความเจ็บปวดรุนแรงที่หน้าท้องและต้นขาก็โถมเข้ามาราวกับคลื่น เหมือนมีเข็มเหล็กนับไม่ถ้วนทิ่มแทงเนื้อหนังซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ภาพตรงหน้าเริ่มพร่า หูอื้อดังหึ่ง ๆ แม้แต่แนวกำแพงกับพื้นก็หมุนคว้าง
หลินอวิ๋นพยุงกำแพง ตั้งใจจะลงไปชั้นล่าง แต่เพิ่งก้าวออกไปได้ก้าวเดียว ภาพตรงหน้าก็มืดวูบ เขาทรุดฮวบลงกับพื้นและหมดสติไปโดยสิ้นเชิง
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร หลินอวิ๋นถึงลืมตาขึ้นท่ามกลางความปวดหนึบ
กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจาง ๆ ลอยอยู่ปลายจมูก ร่างกายมีเสื้อคลุมผ้าใบหยาบ ๆ คลุมอยู่ ส่วนหน้าท้องกับต้นขาพันผ้าพันแผลชุดใหม่ ความรัดแน่นเข้ามาแทนที่ความเจ็บแสบแผดเผาก่อนหน้านี้