หวังต้าหลงเห็นใบหน้าของหลินอวิ๋น รูม่านตาพลันหดเล็ก รอยยิ้มจอมปลอมบนใบหน้าแข็งค้างทันที เขาหลุดปากอุทานว่า “ทำไมถึงเป็นนาย!”
หลินอวิ๋นยิ้มบาง ๆ “แปลกใจมากใช่ไหมล่ะ?”
หวังต้าหลงถอยหลังไปครึ่งก้าว สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
เขาคาดเดาความเป็นไปได้นับไม่ถ้วน คิดว่าอากุ่ยอาจหอบเงินหนีไป หรือไม่ก็อาจประสบเหตุเสียชีวิต ถึงขั้นคิดว่าศัตรูเก่าอาจปลอมตัวเป็นอากุ่ยเพื่อวางแผนล่อเขา แต่กลับไม่เคยคิดเลยว่าคนที่ยืนอยู่ตรงนี้จะเป็นหลินอวิ๋น
ในสายตาของเขา เด็กหนุ่มที่เพิ่งจบมัธยมปลายธรรมดา ๆ ต่อให้มีโชควาสนาบ้าง ก็ไม่มีทางเป็นคู่มือของอากุ่ย นักฆ่ามืออาชีพได้
อย่างมากก็แค่อากุ่ยทำงานพลาด ไอ้หนูนี่ถึงได้หนีรอดไปอย่างโชคดี
แต่ดูจากท่าทีของหลินอวิ๋นแล้ว ตรงไหนเหมือนรอดชีวิตมาได้อย่างโชคดี? ชัด ๆ ว่าเขาสังหารอากุ่ยกลับ แถมยังจงใจวางแผนล่อหวังต้าหลงออกมา
เป็นไปไม่ได้
หวังต้าหลงส่ายหน้าอยู่ในใจอย่างบ้าคลั่ง
เมื่อเดือนก่อน เด็กนี่เป็นแค่ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสี่ ต่อให้พัฒนารวดเร็วแค่ไหน อย่างมากก็คงอยู่ขั้นเจ็ดหรือแปด แล้วจะเอาชนะนักฆ่ามากประสบการณ์ได้อย่างไร?
“เล่นกลอะไรของแก” หวังต้าหลงฝืนทำใจให้สงบ กัดฟันตวาด “กล้าเล่นตุกติกกับฉันแบบนี้ แกคงเบื่อชีวิตแล้ว! จัดการมัน!”
เมื่อได้ยินคำสั่ง เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหกคนก็ชักดาบเหล็กพุ่งเข้าใส่ทันที
แสงเย็นวาบจากคมดาบสานกันเป็นตาข่ายในโรงงานอันมืดสลัว ทุกกระบวนท่ามุ่งตรงไปยังจุดตาย ดุดันและฉับไว หากผู้ฝึกยุทธ์ช่วงปลายทั่วไปเจอเข้า คงถูกฟันจนร่างแหลกในพริบตา
แต่หลินอวิ๋นยืนนิ่งอยู่กับที่ แม้แต่ก้าวเดียวก็ไม่ขยับ
จนกระทั่งลมดาบประชิดตัว เขาจึงพลิกกายหลบอย่างฉับพลัน เสื้อคลุมดำตัวใหญ่แผ่ออกด้านหลัง ราวกับเหยี่ยวดำหุบปีกโฉบลงมา
มือซ้ายยื่นออกไป คว้าข้อมือของคนที่อยู่หน้าสุดได้อย่างแม่นยำ ก่อนออกแรงบีบนิ้วเล็กน้อย
“กร๊อบ!”
เสียงกระดูกแตกดังแหวกความเงียบในโรงงาน ชายคนนั้นร้องโหยหวน ดาบเหล็กหลุดจากมือทันที
หลินอวิ๋นฉวยดาบมาได้ก็สะบัดกลับหลัง สันดาบหนากระแทกเข้ากลางอกอีกฝ่ายอย่างแรง ส่งร่างกระเด็นไปชนถุงน้ำตาลเก่าที่กองสูงเป็นภูเขา ฝุ่นสีเทาขาวฟุ้งกระจายขึ้นมา