เดินต่อไปอีกราว 10 นาที อาคารโดยรอบก็ยิ่งทรุดโทรม เสียงปืนค่อย ๆ ห่างออกไป ก่อนจะเงียบหายไปในที่สุด
สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความเงียบงันชวนให้แผ่นหลังเย็นวาบ
ไม่มีเสียงนกร้อง ไม่มีเสียงแมลง แม้แต่เสียงลมก็ไม่มี
ฝีเท้าของหลินอวิ๋นช้าลงโดยไม่รู้ตัว ลมหายใจเองก็ระมัดระวังขึ้น
เขาเคยมาที่เขต 33
ในห้องจำลองการต่อสู้เสมือนจริงของโรงฝึกยุทธ์
การต่อสู้จำลองกับอสูรต่างเผ่าในนั้น เขาผ่านมาแล้วไม่ต่ำกว่า 50-60 ครั้ง ตั้งแต่ตอนแรกที่รับมืออย่างลนลาน จนถึงภายหลังที่จัดการได้อย่างคล่องแคล่ว เขาสังหารอสูรต่างเผ่าในโลกเสมือนไปแล้วกว่าร้อยตัว
แต่ทั้งหมดนั่นเป็นของปลอม
ในห้องจำลองการต่อสู้ไม่มีความตาย มีเพียงข้อความเย็นชา “สิ้นสุดการจำลอง” จากนั้นทุกอย่างก็เริ่มต้นใหม่
แต่ตอนนี้…
เขาเงยหน้ามองถนนเบื้องหน้าซึ่งถูกอาคารที่ถล่มลงมาบีบให้กลายเป็นทางเดินแคบ ๆ
ลึกเข้าไปในเงามืด มีบางอย่างกำลังเคลื่อนไหว
หัวใจของหลินอวิ๋นกระตุกวูบ เขาตั้งท่าป้องกันขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
หนูกรงเล็บคมตัวหนึ่งมุดออกมาจากซอกซากปรักหักพัง
ไม่สิ ไม่ใช่ตัวเดียว
มีสองตัว
ลมหายใจของหลินอวิ๋นถี่กระชั้นขึ้น
เขาเคยสังหารหนูกรงเล็บคมมาไม่น้อยในห้องจำลอง จึงรู้ว่าจุดอ่อนของพวกมันอยู่ใต้เบ้าตา รู้จังหวะการโจมตีของพวกมัน ทั้งกระโจน ตะปบ และกัด รู้ด้วยว่าตอนหันตัวจะมีช่องโหว่อยู่ชั่วขณะ
เขารู้ทฤษฎีทุกอย่าง