สิ้นคำพูดนั้น ทั้งสนามก็เงียบกริบในพริบตา
ทุกคนหน้าซีดเผือด ไม่กล้าพูดอะไรออกมาอีกแม้แต่คำเดียว
สงสัยกรมทหารงั้นหรือ?
สงสัยกฎหมายงั้นหรือ?
ต่อให้ยืมความกล้าพวกเขามาสักร้อยเท่าก็ยังไม่กล้า!
จ้าวรื่อเทียนยิ่งตัวสั่นด้วยความตกใจ เหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มหน้าผาก
ตอนนี้เขาถึงเพิ่งนึกได้ว่า คำพูดที่หลุดออกมาเพราะร้อนใจเมื่อครู่ถือเป็นการล่วงละเมิดข้อห้ามร้ายแรง
บนเวทีประธาน พันเอกเฉินเฟิงเหลือบมองเขาอย่างเย็นชา สายตาคมกริบราวคมดาบ
“ถ้ายังกล้าวิจารณ์ระเบียบสนามสอบอีก จะถูกตัดสิทธิ์สอบและไล่ออกจากสนามทันที”
“ผมพูดเหลวไหลไปเอง! ผมผิดไปแล้ว!”
จ้าวรื่อเทียนรีบก้มหน้า น้ำเสียงสั่นเครือราวกับจะร้องไห้ ไม่กล้าโต้แย้งอีกแม้แต่ครึ่งคำ
ในใจเขาแค้นจนเขี้ยวแทบหัก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
ใคร ๆ ก็รู้ว่า การสงสัยความยุติธรรมของกรมทหารในสนามสอบยุทธ์ไม่ต่างอะไรกับการรนหาที่ตาย
แต่เขาก็ยังไม่ยอมแพ้ กัดฟันตะโกนใส่หลินอวิ๋นด้วยท่าทีแข็งกร้าวกลบเกลื่อนความหวาดหวั่น “หลินอวิ๋น ต่อให้พลังปราณและโลหิตของนายสูงแล้วจะยังไง! คะแนนพลังปราณและโลหิตในการสอบยุทธ์มีแค่ครึ่งเดียว อีกครึ่งเป็นการทดสอบภาคปฏิบัติ พลังปราณและโลหิตที่นายใช้วิธีนอกรีตสะสมขึ้นมาแบบนี้ ต้องมีฝีมือภาคปฏิบัติห่วยแตกแน่! พอเข้าไปในห้องจำลองการต่อสู้เสมือนจริงแล้ว ฉันจะคอยดูว่านายยังจะวางท่าได้อีกไหม!”
พอได้ยินคำว่า “ภาคปฏิบัติ” จางเหล่ย หลี่เชา และซุนหย่วนที่ยืนอยู่ข้างหลังหวังต้าหลงก็สะดุ้งพร้อมกัน สีหน้าหวาดผวาเหมือนยังไม่หายจากเหตุการณ์ก่อนหน้า ทั้งสามเผลอลูบแผลบนตัวที่ยังไม่หายดี
คนอื่นอาจไม่รู้ว่าฝีมือการต่อสู้จริงของหลินอวิ๋นเป็นอย่างไร แต่พวกเขารู้ดียิ่งกว่าใคร