ตะขาบฉีกกระดูกที่เขาทุ่มสุดกำลังยังต้านไม่อยู่ แต่เด็กหนุ่มคนนี้กลับซัดมันจนหมดสภาพได้ด้วยหมัดเดียว?
นี่มันผู้ฝึกยุทธ์ขั้นกลางที่ไหนกัน อย่างน้อยก็ต้องเป็นขั้นปลายแล้ว!
ไม่สิ ต่อให้เป็นขั้นปลาย ก็ไม่น่าจะมีพละกำลังหมัดกับความแม่นยำที่น่ากลัวขนาดนี้!
หลินอวิ๋นไม่สนใจสีหน้าตื่นตะลึงของทุกคน
เขายังคงก้าวไปข้างหน้า ร่างไหววูบอีกครั้ง
เมื่อใช้ย่างก้าวเหยียบวายุ เขาก็ราวกับสายลมที่พัดวูบผ่านสมรภูมิ มุ่งโจมตีช่องว่างระหว่างปล้องอกของตะขาบฉีกกระดูกโดยเฉพาะ
ตัวที่สอง ตัวที่สาม ทุกหมัดล้วนกระแทกลงตรงจุดเดิมอย่างแม่นยำ พลังหมัดหนักหน่วง มุมโจมตีพิสดาร
เวลาเพียงสิบกว่าวินาที ตะขาบฉีกกระดูกทั้งสามตัวก็ถูกซัดจนระบบประสาทส่วนกลางขาด ไม่อาจเคลื่อนไหวได้ เหลือเพียงขาที่ตะกุยไปมาอย่างไร้ประโยชน์
ตั๊กแตนตำข้าวว่องไวสิบกว่าตัวที่เหลือ เมื่อปราศจากตะขาบฉีกกระดูกคอยกำบัง ก็ยิ่งไม่อาจต้านทานเขาได้
หมัดของหลินอวิ๋นพุ่งออกดุจสายลม ทุกครั้งที่ยกมือ จะต้องมีตั๊กแตนตำข้าวล้มลงหนึ่งตัว
เสียงหมัดแหวกอากาศหวีดหวิว เสียงกระดองแตกดังขึ้นต่อเนื่อง ซากอสูรต่างเผ่าสีเขียวเทานอนเกลื่อนพื้น กลิ่นคาวคลุ้งกระจายอย่างรวดเร็ว
เพียงสามนาทีสั้น ๆ
ฝูงอสูรต่างเผ่าที่บุกออกมา ถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น
หลินอวิ๋นยืนอยู่กลางสมรภูมิ หอบเบา ๆ ก่อนลมหายใจจะกลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว
เขาสะบัดของเหลวบนสนับมือทิ้ง ก่อนหันไปมองทุกคนที่ยืนนิ่งงัน คิ้วขมวดเล็กน้อย “ยังยืนอึ้งอะไรกันอยู่ รีบไปสิ!”
ทุกคนถึงได้สติกลับมาอย่างฉับพลัน
ชายเคราครึ้มรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งหน้า เมื่อครู่ยังพูดลับหลังว่าอีกฝ่ายเป็นตัวถ่วง แต่สุดท้ายเขากลับจัดการปัญหาทั้งหมดได้ด้วยตัวคนเดียว