หลินอวี้ส่ายหน้าเบา ๆ พลางเอ่ยเสียงเรียบว่า "หอคอยปราบมารงั้นหรือ? มันหลอมพวกเจ้าช้าเกินไปนัก ข้าเองดีกว่า!"
ยังไม่ทันสิ้นเสียง หม้อกลืนเทพก็กลายเป็นแสงสีทองพุ่งออกจากญาณของหลินอวี้ ลอยอยู่ตรงหน้าเขา
มังกรดำเจินเหรินเอามือกุมหน้าอก มองหม้อสีทองเล็ก ๆ ตรงหน้าหลินอวี้ แววตาฉายแววหวาดกลัว พูดตะกุกตะกักว่า "นี่...นี่คือสิ่งใด?"
"มันชื่อหม้อกลืนเทพ สามารถกลืนกินและหลอมสรรพสิ่งได้ ข้าไม่รู้ว่าเจ้าจอมมารผู้ได้รับพรเทพเจ้าแห่งมาร จะทนอยู่ในหม้อใบนี้ได้นานเท่าใด"
หลินอวี้หัวเราะเบา ๆ แล้วกระซิบว่า "ท่านเติ่ง ลงมือเถิด!"
"ควรลงมือตั้งแต่แรกแล้ว ไปพูดจาไร้สาระกับมันทำไม!"
ท่านเติ่งพ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิด ตามด้วยแสงดาวระยิบระยับจำนวนมากพลุ่งออกมาจากหม้อกลืนเทพ แผ่กระจายเข้าหามังกรดำเจินเหรินที่บาดเจ็บสาหัสขยับตัวไม่ไหว
แสงดาวเหล่านั้นราวกับโซ่ตรวน พันรัดมังกรดำเจินเหรินไว้ แล้วท่ามกลางสายตาอับจนหนทางของเขา ก็ลากเขากลับเข้าไปในหม้อกลืนเทพ
"เด็กน้อย ไปเถิด! เรื่องวุ่นวายที่นี่คงไปสะเทือนถึงองครักษ์ประจำการเข้าแล้ว อยู่ต่อไม่ได้นาน กลับไปก่อน ข้าจะค่อย ๆ หลอมมันทีหลัง!"
หลังจากเก็บมังกรดำเจินเหรินได้ ท่านเติ่งอารมณ์ดีเป็นพิเศษ กลายเป็นแสงสีทองพุ่งกลับเข้าไปในญาณของหลินอวี้
หลินอวี้ฟังเสียงองครักษ์ประจำการและองครักษ์ลับนอกกำแพง พยักหน้าเบา ๆ แล้วกลายเป็นสายควันจาง ๆ พุ่งไปทางสุสานหลวงอย่างเงียบเชียบ
......
นอกกำแพงหอคอยปราบมาร ทหารองครักษ์หลายร้อยนายที่เฝ้าอยู่ที่นี่ชักอาวุธออกมา ต่างมองหน้ากันไปมา ใจไม่สงบ จ้องกำแพงที่กั้นระหว่างพวกเขากับหอคอยปราบมาร