แสงดาบพาดผ่านอากาศ น่าเกรงขามและเฉียบคม ปาดตรงไปยังไหล่ขวาของนักยุทธ์ชุดดำที่สวมหมวกงอบอยู่
ดาบนี้รวมพลังวิญญาณทั้งหมดของข้ารับใช้ชุดเขียวเอาไว้ แม้แต่นักยุทธ์ขั้นเกิดปฐมสามขั้น ถูกฟาดลงไปก็ต้องร่างแยกกับหัว
แต่ใครจะคิดว่านักยุทธ์ชุดดำผู้นี้ไม่หลบไม่เลี่ยง ชกกำปั้นขวาขึ้นตรงไปยังกลางอกของข้ารับใช้ชุดเขียว
กลุ่มควันดำรวมตัวอยู่บนกำปั้นของเขา แผ่กลิ่นอายความตายอันหนาวเหน็บ
ตูม!
กระบี่ยาวของข้ารับใช้ชุดเขียวฟาดลงบนไหล่นักยุทธ์ชุดดำ ราวกับฟาดลงบนเหล็กกล้าบริสุทธิ์ แตกออกเป็นสองท่อนทันที
นักยุทธ์ชุดดำดูเหมือนจะไม่รู้สึกเจ็บปวด กำปั้นหนักอึ้งทุบลงกลางอกข้ารับใช้ชุดเขียว เขากระเด็นถอยหลังไป ตูม! ร่วงลงไปนอนอยู่ตรงหน้าหลินซัวอย่างแรง
“ฝ่าบาท รีบหนีเถิด พวกมันไม่ใช่มนุษย์ พวกมันคือหุ่นศพที่สำนักมารหลอมขึ้นมา…!”
ข้ารับใช้ชุดเขียวพ่นเลือดออกมาทางปาก ชี้ไปที่นักยุทธ์ชุดดำที่กำลังล้อมเข้ามา แล้วค่อย ๆ หลับตาลง
“หุ่นศพสำนักมาร?”
หลินซัวไม่มีเวลามาเศร้าโศก มองดูหุ่นศพสำนักมารสี่ตนที่ค่อย ๆ เดินเข้ามาหาเขา เขาสุดกำลังเร่งพลังวิญญาณในกาย เตรียมสู้ตายเป็นครั้งสุดท้าย!
เขาคำรามก้อง พุ่งเข้าหาหุ่นศพตรงหน้า ต่อให้จะตาย ก็ต้องฟันหุ่นศพให้ได้หนึ่งดาบ
ตูม!
แรงกดดันอันแข็งแกร่งถาโถมเข้ามา
หลินซัวราวกับชนเข้ากับกำแพงที่มองไม่เห็น กระเด็นถอยหลังไป ร่วงลงพื้นอย่างแรง
เขาเงยหน้าขึ้น มุมปากมีเลือดสีแดงสดไหลซึมออกมา มองดูหุ่นศพสี่ตนที่กำลังค่อย ๆ เดินเข้ามาหาเขาอย่างสิ้นหวัง