"บัดซบ! กลับให้เฮ่อปี่เว๋ง เจ้าหนูหน้าเนื้อใจเสือชิงหน้าไปได้ก่อน!"
"ทำไมได้เล่า ราชามารเขามังกรเอ่ยปากแล้ว ใครจะกล้าแย่งโอกาสนี้ ก็ต้องตาย!"
"ราชามารเขามังกรที่มีพลังแข็งแกร่งที่สุดยังหนีออกไปไม่ได้ วันนี้ข้าถึงได้รู้ว่าบำเพ็ญเพลงต่ำก็มีข้อดีของมันเหมือนกัน!"
เหล่าปีศาจร้ายในหอคอยปราบมารพากันก้มหัวรับคำ แล้วจับกลุ่มสามคนสองคนกระซิบกระซาบกัน
...
นอกหอคอยปราบมาร หลินอวี้รอจนรอยแยกหายไปแล้วก็ยังไม่เห็นปีศาจร้ายตัวใดโผล่ออกมา เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า แล้วเอ่ยเสียงเบา "ท่านเติ่ง รอยแยกที่พวกเราสร้างขึ้นมามันมีปัญหาหรือไม่ พระจันทร์เพ่นพ่านกลางฟ้าล่วงเลยไปแล้ว รอยแยกก็หายไปแล้ว แต่ปีศาจร้ายเล่า?"
"ประหลาดนัก รู้อยู่ว่ารอยแยกนี้ทอดสู่ชั้นล่างสุดของหอคอยปราบมาร ไม่มีทางผิดแน่!"
ท่านเติ่งเองก็ฉงนใจยิ่งนัก เหตุการณ์เช่นนี้มันก็ไม่เคยพบมาก่อน
"หรือว่าจะมีปีศาจร้ายที่มีพลังเกินขั้นจื่อฝู่ชั้นสามพยายามจะออกมา แล้วถูกขวางไว้?"
หลินอวี้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็เอ่ยข้อสันนิษฐานของเขาออกมา
"เป็นไปได้ ปีศาจร้ายตัวก่อนที่หนีออกไปได้ ตัวที่แข็งแกร่งที่สุดต้องรู้เรื่องรอยแยกแน่ พวกเราวางแผนไว้ตั้งแต่แรกแล้ว ว่ามีเพียงปีศาจร้ายต่ำกว่าขั้นจื่อฝู่ชั้นสามเท่านั้นที่จะทะลุผ่านรอยแยกนี้ไปได้ ฮี่ๆ! จะได้สะดวกให้เจ้าจัดการทีละตัว ค่อยๆ เพิ่มพูนพลังบำเพ็ญ!"
ท่านเติ่งหัวเราะอย่างภาคภูมิ "ไปเถอะ! คืนนี้คงไม่ได้อะไรแล้ว คราวหน้าคงมีปีศาจร้ายออกมาแน่!"
"ท่านเติ่ง ท่านหมายความว่า ปีศาจร้ายในนั้นจะลองดูว่าต้องมีพลังระดับใดถึงจะหนีออกจากหอคอยปราบมารได้ ดังนั้นคราวหน้าต้องมีปีศาจร้ายทะลุผ่านรอยแยกมาแน่นอน!"