"พวกเธอมองอะไรกันอยู่?"
ซูหลี่เดินเข้าประตูมา ก็เห็นสามคนนั่งล้อมโต๊ะเขียนหนังสือ แต่ละคนต่างก็ก้มหน้าก้มตาจ้องมือถือ
"ท่านบรรพบุรุษ! กลับมาแล้วเหรอ!"
พอเธอส่งเสียงออกมา ทุกคนก็พากันหันมามอง
"กลับมาแล้ว มาดูสิ ฉันซื้อของมาให้พวกเธอ"
ซูหลี่ดีใจมากที่ได้แบ่งปันของที่ตัวเองไปช้อปมาวันนี้
"เสี่ยวเฉินก็อยู่ด้วยเหรอ ดีเลย เอาไปเป็นของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ หน่อย"
ยังไงก็อุตส่าห์มาสอนหนังสือให้หลานสาวสุดที่รักของบ้านเรา
ให้ของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ หน่อยก็ไม่ว่ากัน
เธอหยิบเครื่องรางป้องกันภัยออกมาจากกระเป๋า
"นี่ เอาไป ถือไว้จะได้ปลอดภัย"
เฉินจื้มองเครื่องรางป้องกันภัยที่ทำจากหยกเขียวน้ำใสที่เธอถืออยู่ ดวงตาเบิกกว้าง
"แบบนี้ไม่ดีมั้งคะ มันแพงเกินไป"
ถึงจะไม่ค่อยได้คลุกคลีอยู่ในวงการหยก
แต่เขาก็เคยเห็นของดี ๆ มาเยอะ รู้ดีว่าแค่อันเล็ก ๆ อันนี้ แค่ดูจากน้ำหยกก็รู้ว่าไม่ถูกแล้ว
"ไม่ค่อยมีค่าหรอก ยังไงก็สู้ที่เธออุตส่าห์สอนหนังสือให้เจียวเจียวทุกวันไม่ได้"
ซูหลี่พูดอย่างไม่ใส่ใจ
แล้วก็ยัดเครื่องรางป้องกันภัยใส่ลงไปในมือเขา
"ผู้ใหญ่ให้แล้ว ปฏิเสธไม่ได้ เก็บไว้เถอะ"
เฉินจื้อหันไปมองชู่จินหยวนเพื่อนรักของเขา
ชู่จินหยวนยักไหล่
เขาก็มีเหมือนกัน
แค่ของเขาเป็นจี้หยกกับแผ่นไม้เสี่ยงทาย
ใหญ่กว่าเครื่องรางป้องกันภัยอันนี้อีก
แผ่นไม้เสี่ยงทายถูกพ่อของเขาเอาเชือกแดงร้อยไว้ ตอนนี้เขาสวมอยู่ที่คอ
ส่วนจี้หยกถูกเก็บไว้ในตู้เซฟที่บ้าน
"ขอบคุณท่านบรรพบุรุษครับ"
เฉินจื้อถือเครื่องรางป้องกันภัยไว้ แล้วกล่าวขอบคุณ
เขาที่เห็นชู่จินหยวนกับถังเจียวเรียกแบบนี้ ก็เลยเรียกตามบ้าง