บทที่ 1 ฆ่าพวกมันให้หมด เจ้าคิดอย่างไร?
เจียงจิ่นรู้สึกเพียงแค่ปวดศีรษะราวกับจะระเบิด สติเลือนราง
ข้างหูคล้ายมีเสียงดังคล้ายผ้าถูกฉีกกระชาก ผสมกับเสียงกรีดร้องของบุรุษ
บุรุษ?
บุรุษข่มขืนบุรุษ?!
เจียงจิ่นพยายามลืมตา มองไปตามเสียง
เห็นเพียงบุรุษหลายคนในเครื่องแบบเดียวกัน กำลังยุ่มย่ามกับเด็กหนุ่มร่างบางผู้หนึ่ง
สตรีอายุสิบหกสิบเจ็ดปีคนหนึ่งวิงวอนอย่างทุกข์ทรมาน “อย่าเลย ขอท่านโปรดปล่อยสวี่หลางไปเถิด พวกท่านไปหาองค์หญิงจิ่นหยางแทน”
เพียะ! สตรีถูกตบหนึ่งฉาดจนล้มลงกับพื้น
“รนหาที่ตาย นางคือคนที่ท่านแม่ทัพเจียวเหลียงของพวกข้าต้องการ จะให้พวกข้าแตะต้องได้อย่างไร?”
ตอนนี้เสื้อผ้าของเด็กหนุ่มถูกฉีกจนขาดเป็นชิ้นๆ เผยให้เห็นผิวเนื้อขาวเนียนละเอียด เขาไม่กล้าขัดขืน ได้แต่ร้องขอความเมตตาอย่างขลาดกลัว
“ข้าเป็นบุรุษ ผิดจารีต องค์หญิงจิ่นหยางแตะต้องไม่ได้ แต่มิใช่ยังมี ยังมีพระสนมอีกสองนางหรือ? พวกนาง พวกนางล้วนเป็นหญิงงามเลอโฉมระดับชาติ”
เพียะ! ตามด้วยตบอีกฉาดดังสนั่น
“บุรุษชาวฮั่นก็เร้าใจไม่แพ้กัน ฮ่าๆ ดูผิวเนียนนี่ ใบหน้าน้อยๆ นี่สิ สุดยอด”
“เฮ้ย สนมนั่นสองนางระหว่างทางพวกเราก็เบื่อเต็มทีแล้ว พอดีเปลี่ยนรสชาติ ลองชิมบุรุษชาวฮั่นดู”
สายตาละจากเด็กหนุ่ม เจียงจิ่นกวาดตามองรอบๆ สิ่งที่เห็นคือถนนดินรกร้าง กลางถนนมีรถม้าหรูหราจอดอยู่หนึ่งคัน
ใต้ต้นไม้ใหญ่ริมทาง มีสตรีสาวสองคนนั่งอยู่ ใบหน้านางไร้ความรู้สึก ร่างกายและใบหน้าเต็มไปด้วยคราบสกปรก จนมองไม่ออกว่าหน้าตาเดิมเป็นเช่นไร
ข้างกายสตรีมีบุรุษในเครื่องแบบเดียวกันอีกหลายคน ยืนบ้างนั่งบ้าง
พวกนี้คือ ทหาร?
เจียงจิ่นใจล่องลอย นางมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?
นางมิใช่กำลังหนีการไล่ล่าของเผ่าท้องนภา(เทียนหลาง)หรือ? ทำไมเพียงพริบตากลับมาอยู่ที่นี่?
“ไม่ ปล่อยสวี่หลาง ข้ามีวิธี ขอแค่อย่าทำลายพรหมจรรย์ของจิ่นหยาง นางก็ยังให้พวกท่านหยอกล้อได้ตามใจ สวี่หลางจะเทียบความงามสง่าของจิ่นหยางได้อย่างไร?”
เสียงร้องอุทานดังขึ้น สตรีผู้พูดถูกทหารเตะกระเด็นออกไปหนึ่งที
ฝุ่นตลบฟุ้ง นางกระเด็นมากระแทกพื้นตรงหน้าเจียงจิ่น
ฝุ่นมากเกินไป เจียงจิ่นขยับถอยหลัง เท้ากลับมีเสียงโซ่เหล็กดังขึ้น ก้มลงมอง ข้อเท้าของนางกลับถูกใส่ตรวน!
เดี๋ยว เท้านี้ ไม่ใช่ของนาง!
นางข้ามวิญญาณมา?!
มองสตรีที่ล้มบนพื้นอีกครั้ง ข้อเท้าของนางก็ถูกใส่ตรวนเช่นกัน
สตรีไม่สนใจความเจ็บบนร่างกาย พยายามดิ้นรนลุกขึ้นนั่ง ยกมือสั่นเทาชี้ไปที่เจียงจิ่น น้ำเสียงยั่วยวน
“จิ่นหยางคือธิดาเพียงคนเดียวของฮองเฮาจีเล่อ เป็นองค์หญิงสูงศักดิ์ที่สุดของแคว้นเยี่ยนของเรา และเป็นสตริงามอันดับหนึ่ง พวกเจ้าไม่อยากเห็นท่วงท่าหรูของนางหรือ?”
พวกทหารหยุดการกระทำ แววตาเป็นประกาย หันมามองเจียงจิ่น ดวงตาเปล่งประกายดุดันดั่งหมาป่า
เจียงจิ่นคิ้วขมวด พวกมันพูดถึงองค์หญิงจิ่นหยางคือนาง?!
ทหารไม่ได้ลงมือทันที แต่หันไปมองบุรุษคนหนึ่งที่ยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ เสียงหยอกล้อ “ผู้บัญชาการจ้าว ท่านลองก่อนไหม?”
บุรุษที่ถูกเรียกว่าผู้บัญชาการจ้าวอายุราว 20 กว่า ผิวคล้ำเข้ม ดวงตาเล็กมาก หากไม่มองดีๆ จะนึกว่าเขาหลับตา แต่รูปร่างกำยำมาก
เขาแสยะยิ้มที่มุมปาก คิดว่าแผนนี้ไม่เลว คนชั้นสูงรู้จักเล่นกว่า เขาหันไปมองเจียงจิ่น
“ไอ้สัตว์ เจ้ากล้าดี!” เสียงตวาดเกรี้ยวกราดดังขึ้น
เจียงจิ่นหันไปมอง จึงพบว่าห่างจากนางไปไม่กี่เมตร มีบุรุษร่างใหญ่ผมเผ้ารุงรังคนหนึ่งนั่งอยู่
เขาไม่เพียงแต่ถูกใส่ตรวนมือเท้า ที่คอยังใส่ขื่อไม้อันหนาหนัก ขื่อใหญ่มาก มองดูน่าจะหนักหลายสิบชั่ง
เสียงของเขาฟังดูแหบหยาบเหมือนตีเหล็กเก่าๆ แถมยังแฝงไว้ด้วยความอ่อนแอที่ข่มไว้
ทหารเข้าไปเตะบุรุษใหญ่หนึ่งที ปากเย้ยหยัน “โจวซุย มีแรงก็ลองคิดดูเถิด ไปถึงเมืองเหลียงแล้วจะอ้อนวอนขอชีวิตแม่ทัพเจียวเหลียงอย่างไร มิให้ถูกลากรถม้าจนแยกร่าง กระดูกแหลกไม่เหลือซาก”
ผู้บัญชาการจ้าวไม่สนใจปากเสียงของพวกนั้น ก้าวขาเดินตรงมาหาเจียงจิ่น
เจียงจิ่นแววตาเย็นชา ขยับมือเบาๆ
ทันใดนั้น บุรุษผอมแห้งผู้หนึ่งคุกเข่าขวางหน้าผู้บัญชาการจ้าว ก้มศีรษะจรดพื้น “ขอท่านโปรดปล่อยองค์หญิงจิ่นหยาง”
ผู้บัญชาการจ้าวก้มลงมองเขาแวบหนึ่ง ก็ยกเท้าถีบออกไป “แค่ขันทีตัวหนึ่งก็กล้าขวางทางข้า”
พรวด! บุรุษผอมแห้งถูกเตะจนกระอักเลือดล้มลงพื้น ไม่ไหวติง ไม่รู้ตายหรือเป็น
ผู้บัญชาการจ้าวแววตาไม่กระเพื่อมไหว ก้าวข้ามบุรุษผอมแห้งไป มาตรงหน้าเจียงจิ่น
เขาก้มลงมองเจียงจิ่น แววตาฉายแวบหนึ่งของความกระหายเลือด กระซิบพึมพำ “จริงด้วย ให้เจ้าตาดเจียวนั่นเป็นเครื่องเล่นเสียก็น่าเสียดาย ให้ข้าสนุกก่อนสักหน่อยเถิด”
พูดพลางเขาก้มตัวลง มือราวกับคีมเหล็กบีบคางเจียงจิ่น บังคับให้นางโน้มตัวไปข้างหน้าใกล้เขา
สตรีตรงหน้างดงามแท้ ผิวละเอียดดุจไขมันแกะ คิ้วโก่งดั่งจันทร์เสี้ยว
อายุยังน้อย แต่มีเค้าโครงงามล่มเมืองแล้ว
ผู้บัญชาการจ้าวลมหายใจฮึกเหิม กระชากคอเสื้อเจียงจิ่นหมายจะลากเข้าพงหญ้าริมทาง เขามิใช่เจ้าตาดเจียว ไม่มีอารมณ์เสพสมต่อหน้าผู้คน
แต่ยังไม่ทันลากนางขึ้น เขากลับรู้สึกเย็นเยียบที่กลางอก
เขาก้มมองอย่างเหลือเชื่อ ก็เห็นกริชเล่มหนึ่งปักอยู่กลางอก
ติ๊กๆ ติ๊กๆ...
เลือดหยดลงพื้นทีละหยด กระเซ็นเป็นเม็ดเลือดเล็กและฝุ่นนับไม่ถ้วน
มองเลือดสีแดงสด เจียงจิ่นปวดหัวจะระเบิด เศษเสี้ยวความทรงจำหลั่งไหลเข้าสมอง
นางข้ามร่างมาจริง!
มาสู่ยุคมืดระส่ำระสายเลวร้ายยิ่งกว่าห้าชนเผ่าบุกรุกแผ่นดิน!
ตอนนี้นางมีสถานะเป็นองค์หญิงหกแห่งแคว้นเยี่ยน ชื่อเดียวกับนาง ก็คือเจียงจิ่น
แต่เด็กกว่านางเจ็ดปี ตอนนี้อายุสิบสามปี ได้รับพระราชทานนามว่าจิ่นหยาง องค์หญิงที่ประเทศถูกทำลายไปกว่าครึ่ง!
เสด็จพ่อของนางถูกท่านตันหูเจ้าคังแห่งเจ้าตาดเจียวตัดศีรษะแขวนประตูเมือง เสด็จแม่ของนางทนอัปยศไม่ได้ โหม่งเสาสิ้นพระชนม์
ส่วนนาง เพราะงาม ถูกเจ้าคังใช้เป็นเครื่องมือผูกมัดใจคน ถูกยกให้เจ้าตาดผู้พิชิตเมืองเหลียงผู้มีผลงานยิ่งใหญ่นามเจียวเหลียง เป็นเครื่องเล่น
เจียวเหลียงผู้นี้ รบเก่งกาจ แต่เสพกามยิ่งนัก หญิงสูงศักดิ์ทั้งสวยงามเป็นที่โปรดปรานเขาที่สุด
ดังนั้นองค์หญิงจิ่นหยางร่างเดิมที่งดงาม ถูกเจ้าคังมอบให้เจียวเหลียงไม่ลังเล
ความคิดมากมายเพียงชั่วครู่ เจียงจิ่นแววตาฉายแสงเย็นเฉียบ ถอนกริชออกจากกลางอกผู้บัญชาการจ้าว เลือดสองสามหยดกระเด็นเปื้อนหน้า
พร้อมกัน มือซ้ายนางจับด้ามกระบี่เอวผู้บัญชาการจ้าว กระชากออกแรง ฉับ! เสียงกระบี่ออกจากฝัก
โครม!
ผู้บัญชาการจ้าวล้มลงแน่นิ่ง ดวงตาเล็กๆ เบิกกว้าง ในที่สุดก็ไม่เหมือนกำลังหลับใหลอีก แต่ไร้แสงวิญญาณ
ทั่วบริเวณเงียบสนิท แม้แต่พวกทหารที่กำลังทำอะไรอยู่กับเด็กหนุ่มก็หยุดมือ หันมามองเจียงจิ่นด้วยความงุนงง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
เจียงจิ่นมองไปทางโจวซุยที่ถูกใส่ขื่อไม้ เผยรอยยิ้ม “ฆ่าพวกมันให้หมด เจ้าคิดอย่างไร?”