“……เอ๊?”
นักลอบสังหารมองสนามอสูรที่เต็มไปด้วยศพตรงหน้า แววประหลาดใจฉายขึ้นในดวงตา
จุดเริ่มต้นของเขาไม่ได้อยู่ไกลจากที่นี่ พอการแย่งชิงเริ่มขึ้น เขาก็จัดการฆ่าพวกฝูงปลาเล็กฝูงปลาใหญ่แถวนั้นไปไม่กี่ตัวตามสบาย พอได้ยินเสียงอึกทึกด้านนี้ก็เดินมาดูสถานการณ์ ไม่คิดว่าเพิ่งเปิดฉากได้ไม่นาน จะมีสงครามปะทะกันรุนแรงขนาดนี้แล้ว
เขากวาดสายตามองศพบนพื้น ก็รู้ทันทีว่าคนเหล่านี้ตายด้วยมือของคนเดียว ไม่อาจห้ามใจคิดพินิจอยู่ในใจ ในบรรดามือปราบระดับสูงสุดที่เขารู้จัก จะมีใครทั้งใจร้อนขนาดนี้ ทั้งโหดเหี้ยมขนาดนี้
เขาเห็นในความมืดรอบ ๆ มีคนลุกขึ้นยืนอย่างลุกลี้ลุกลน ดูเหมือนจะเป็นพวกผู้ชมที่ตกใจจนมึนงง เขาจึงเดินเข้าไปหาอย่างเงียบ ๆ
“คนที่ฆ่าพวกนี้เมื่อกี้ คือใคร?” เสียงที่เอ่ยขึ้นกะทันหันของนักลอบสังหารทำให้ผู้เข้าร่วมที่ไม่ทันตั้งตัวสะดุ้งเฮือก
อีกฝ่ายได้สติ มองไม่เห็นใบหน้าหรือการแต่งกายของนักลอบสังหาร นึกว่าแค่คนแปลกหน้าที่ไม่รู้เรื่องราว จึงพูดตามสบาย
“ไม่รู้สิ……ตอนฉันมาถึง เขาฆ่าไปสามคนแล้ว แล้วก็ได้แต่มองตาเป็นสีเหลือง ที่เขายิ่งฆ่ายิ่งแข็งแกร่งขึ้น จนปราบคนขั้นสี่ลงได้ในพริบตาเดียว”
“สายอากาศของวิถีเทพนั้น ฉันไม่ค่อยคุ้น แต่น่าจะเป็นวิถีเทพสงครามแน่นอน การต่อสู้มันรุนแรงสุด ๆ!”
“ใช่ นึกออกแล้ว เมื่อกี้มีคนพูดไว้……เขาชื่ออะไรนะ เจี่ยนอู๋ปิง?”
วิถีเทพสงคราม เจี่ยนอู๋ปิง?
ได้ยินสองคำนี้ ดวงตาของนักลอบสังหารก็หรี่ลงทันที เขามองไปยังทิศทางที่เจี่ยนฉางเซิงกับซุนปู้เหมียนจากไป แล้วบ่นพึมพำ