เฉินหลิงกับหลี่ชิงซานเดินทางไปเรื่อย ๆ นอกจากหายนะที่ปรากฏตัวเป็นครั้งคราวแล้ว ระหว่างทางไม่เห็นมนุษย์สักคน
ในช่วงเวลาวิกฤตแบบนี้ ชาวบ้านของแดนโลกมนุษย์ทุกคนอยากจะกดตัวเองลงซ่อนในรอยแยกใต้ดิน การเดินอยู่บนถนนย่อมเป็นการฆ่าตัวตายชัด ๆ ถนนสายนี้ที่เคยคึกคักเฟื่องฟู ตอนนี้กลับกลายเป็นรกร้างเงียบสงัด
ระหว่างทางก็มีหายนะโผล่มาอีกหนึ่งสองตัว แต่พอเฉินหลิงจ้องด้วยสายตาเพียงหนึ่งครั้งก็วิ่งหนีกลับไปทันที ระหว่างทางจึงผ่านไปได้โดยไม่มีสิ่งใดขวางเลย
"โชคดีที่เป็นพี่หลิน ถ้าให้เป่าเซิงไปร้านขายยาเอง คงเป็นธุระใหญ่แน่ ๆ" หลี่ชิงซานเอ่ยด้วยความรู้สึกที่กดไว้ไม่อยู่
"ว่าแต่ คุณย่าของเขาป่วยกำเริบขึ้นมาตอนนี้พอดี ก็ชวนให้ฉันแปลกใจอยู่นะ" เฉินหลิงขมวดคิ้วเล็กน้อย "พวกเราอยู่ที่โรงงิ้วนานขนาดนั้น อาการของคุณย่าก็เสถียรมาตลอด แต่พอแดนเทาเริ่มบรรจบกันเมื่อไหร่ อาการถึงกับกำเริบขึ้นมาทันที…"
"นายว่าไง… โรคของคุณย่าเขาเกี่ยวกับแดนเทา?"
"แดนเทาในตัวมันเองไม่ได้ส่งผลต่อร่างกายมนุษย์ แต่ลัทธิเจียงเทียนจะส่งผลหรือเปล่าฉันไม่รู้ ฉันแค่สงสัยว่าเรื่องนี้ไม่ได้ง่ายอย่างที่เห็น"
"อ้อ ถ้างั้น คุณย่าของเป่าเซิงเป็นโรคอะไรนะ?"
"ถ้าจำไม่ผิด มะเร็งต่อมน้ำเหลือง"
"มะเร็งต่อมน้ำเหลือง… เดี๋ยวก่อน นั่นมันโรคเดียวกับของพ่อฉันนี่"
"พ่อแกก็เป็นมะเร็งต่อมน้ำเหลือง??"
"ใช่ ตอนฉันแปดเก้าขวบ พ่อก็เป็นโรคนี้ ไม่ถึงปีก็เสียไป ต่อมาแม่ก็เป็นภาวะอวัยวะล้มเหลวตามไปด้วยอีกคน สองคนแม่พ่อจบพร้อมกัน" แววขมขื่นลอดผ่านตาหลี่ชิงซาน