เสียงนั้นฟังดูคล้ายเสียงร้องแบบงิ้ว แต่ก็ต่างออกไป
ไม่ใช่เสียงปลอมที่เสียงสูงแหลมจนเจ็บหู แต่ภายในกลับบรรจุพลังอำนาจอยู่เต็มเปี่ยม เหมือนดาบคมกริบที่ใช้วิธีอ่อนโยนที่สุด ลูบไล้ไปทั่วโลกใบนี้……นั่นคือเพลงกล่อม
ไม่รู้ว่าเป็นภาพหลอนของหวังจิ่นเฉิงหรือไม่ ทันทีที่ท่อนเพลงแรกดังขึ้น เงาร้ายที่พัดวนอยู่เหนือฟากฟ้าของนครหลักก็เหมือนถูกผลักจางหายไปบางส่วน
ความรู้สึกที่เจ็บปวดอยู่เมื่อครู่ของเขา ราวกับถูกเสียงนี้ลูบปลอบให้แผ่วลง หัวใจก็ค่อย ๆ สงบลง
“"ฉันเคยได้ยินเสียงของเจ้า" ”
“"ฉันสูดได้กลิ่นคำคิดถึงบานพันอยู่ท่ามกลางหนามแหลม" ”
“"ฉันเดินทางมาจากทิศที่ดวงอาทิตย์ตก"……”
หวังจิ่นเฉิงนอนแน่นิ่งเช่นนั้น ฟังเพลงกล่อมหมุนวนอยู่ข้างหู เหมือนมีเวทมนตร์บางอย่างที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ กำลังลูบไล้รอยแผลเจ็บปวดของแดนนี้ให้คลายลง
ยี้กะ——ยี้กะ——
ขณะที่หวังจิ่นเฉิงหลับตา ดื่มด่ำความเงียบสงบของเพลงกล่อม เสียงฝีเท้าเบา ๆ ก็เดินมาจากด้านไกล
เขาหมุนคอมองไปอย่างทรมาน แล้วเห็นกลางซากปรักหักพังท่ามกลางเปลวไฟสงคราม ร่างสูงโปร่งหลายคนในชุดสูทสีดำ กำลังเดินมาทางนี้อย่างเชื่องช้า……
รองเท้าหนังสีดำที่ไม่มีฝุ่นติด ย่างก้าวข้ามผืนดินที่แช่เปียกไปด้วยเลือด ชายเสื้อสูทพลิ้วไหวในสายลมที่ครวญคราง บ้างก็ยัดมือข้างเดียวลงกระเป๋า บ้างกำลังจัดเนคไทสีดำอย่างเคร่งขรึม ราวกับเดินทางมาร่วมงานพิธีอันศักดิ์สิทธิ์และยิ่งใหญ่สักงาน
ในกระเป๋าหน้าอกของพวกเขา ไพ่สีดำสักหลายใบที่ดูมีคุณภาพสูง โผล่มุมออกมาเล็กน้อย