คุณย่าของขงเป่าเซิงเสียแล้ว
ก่อนที่ฉู่มู่หยุนจะรีบมาถึง
ขงเป่าเซิงไม่มีวันลืมสายตาอ่อนล้าและซับซ้อนของหมอผู้สวมเสื้อโค้ทขนสัตว์ที่อ้างว่าเป็นเพื่อนของคุณชายหลิน หลังตรวจสภาพร่างของคุณย่า……
แม้คุณชายหลินจะเสี่ยงชีวิตเอายานานาชนิดมาให้ แต่ในที่สุดก็ช่วยชีวิตคุณย่าไว้ไม่ได้ ภายใต้การทรมานที่เจ็บปวดร้าวถึงหัวใจแบบนั้น ยาใด ๆ ก็สูญสิ้นฤทธิ์เดิมไปหมด ขงเป่าเซิงทำได้แค่จ้องมองอย่างไร้ทางเลือก ให้คนชราผู้อุทิศทั้งชีวิตเลี้ยงดูเขาใหญ่ ต้องตายอยู่บนเตียงด้วยความเจ็บปวด
ขงเป่าเซิงไม่เข้าใจ ทั้งที่ให้คุณย่ากินยาตามเวลาสม่ำเสมอ ทั้งที่เมื่อวานยังสบายดีอยู่แท้ ๆ ทำไมวันนี้ถึงกลับเป็นแบบนี้ได้ suddenly……
กระทั่งตอนนี้ ขงเป่าเซิงก็ยังไม่อาจหลับตาลงได้
"เป่าเซิง คนตายแล้วฟื้นไม่ได้หรอก……คุณย่าจากไปแล้ว จัดการเรื่องหลังงานศพให้ท่านเถอะ" หลี่ชิงซานมองร่างที่ห่อด้วยผ้าเตียงแล้วถอดหายใจยาว
เห็นขงเป่าเซิงเป็นแบบนี้ หลี่ชิงซานก็อึดอัดใจไม่ต่างกัน ไม่ต้องพูดถึงว่าปกติเขาชอบเด็กคนนี้แค่ไหน ตัวหลี่ชิงซานเองก็เติบโตมาพึ่งพาอาศัยกับคุณย่ามาตั้งแต่เด็ก แค่จินตนาการตัวเองแทนที่ขงเป่าเซิง ก็รู้สึกเหมือนหัวใจจะแตกสลาย โศกเศร้าสุดจะบรรยาย
"จริง ๆ นะ คุณย่าจากไปแล้ว เธอกลายเป็นผู้ใหญ่คนเดียวของบ้านแล้ว……เธอต้องเข้มแข็งเหมือนผู้ใหญ่ ส่งคุณย่าไปให้สวยงาม ให้ท่านเห็นว่าเธอดูแลตัวเองได้" หวงซู่เยว่พยักหน้ารัว ๆ ปลอบใจ
ขงเป่าเซิงกะพริบตาแรง ๆ ดวงตาแดงก่ำกลับเป็นเด็ดเดี่ยวขึ้น เขาเช็ดคราบน้ำตาที่แก้มแล้วพยักหน้าหนัก