[ค่าคาดหวังผู้ชม +3]
“มาเพื่อจับฉันงั้นเหรอ?”
ลู่สวนเห็นภาพนั้น คิ้วขมวดทันที ก้มหน้ามองนาฬิกาข้อมือ “เพิ่งผ่านมาแค่สิบนาที… แถมไม่ได้ทิ้งร่องรอยอะไรไว้เลย เขารู้ได้ยังไงว่าอยู่ตรงนี้?”
“แม้ในยุคนี้ ก็มีคนมีพรสวรรค์พิเศษอยู่บ้าง”
เสียงของเฉินหลิงเรียบนิ่ง หลังจากที่เพิ่งลงมือกับเนี่ยอวี่ นักล่าระดับสุดยอดคนนั้น การตามล่าศัตรูข้ามระยะแบบนี้จึงไม่ทำให้เขาแปลกใจ
เขามองเฮลิคอปเตอร์ที่พุ่งตรงมา สองมือใต้ชายเสื้อค่อย ๆ กำแน่น แววเย็นวาบผ่านดวงตา
“ให้ฉันจัดการพวกมันให้?”
“ไม่… ไม่ได้ พวกมันมี‘มือดำ’หลายคน บางทีอาจพกอาวุธร้อนมาด้วย ส่วนฉันกับหยางเซียวยังไม่มีพลังโจมตี ถ้าลงมือตอนนี้ เราเสียเปรียบเกินไป”
ลู่สวนขมวดคิ้วมองสัตว์ร้ายสีดำที่คำรามฝ่าฝุ่นตรงมา สมองตัดสินใจอย่างรวดเร็ว
“เราหลบการปะทะไว้ก่อน ออกจากที่นี่แล้วค่อยว่ากัน”
เฉินหลิงเลิกคิ้วเล็กน้อย “แน่ใจนะ?”
“อืม ถ้าทะเลาะกันตรงนี้ คนธรรมดาด้านล่างจะได้รับผลกระทบ ที่นี่น่ะเป็นถนนการค้านะ”
“…ก็จริง” เฉินหลิงกวาดสายตามองถนนที่ผู้คนหลั่งไหลข้างล่าง “ฉันพาคนได้แค่คนเดียว นายน่าจะพอใช้กระแสน้ำขึ้นกาแล็กซีออกไปเองได้ใช่ไหม?”
“ได้ คุณผู้กำกับเฉิน เจอกันที่วัดหวงเฉิง”
วินาทีต่อมา สามร่างพุ่งทะยานไปยังขอบดาดฟ้าพร้อมกัน!
ฮือ ฮือ ฮือ—
เฮลิคอปเตอร์ในระยะไกลบินเข้าใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ลำแสงจ้าส่องตรงมายังลานดาดฟ้า