ใบหน้าของบลันด์ซีดเผือดเหมือนกระดาษ!
ภายในเบ้าตาของเขาสะท้อนภาพ "สิ่ง" ที่ก้าวออกมาจากตาพายุกระดาษแดงอย่างหวาดผวา... ถึงมันจะมีร่างคล้ายมนุษย์ แต่ไม่มีผิวหนัง ไม่มีใบหน้า แม้ตาเปล่ายังแยกไม่ออกว่าร่างนั้นเป็นสามมิติหรือไม่ เหมือนเงาดำมืดที่ลุกขึ้นยืนจากพื้น
บลันด์รับรู้ถึงกลิ่นอายแห่งวันดับโลกาที่แผ่ออกมาจากอีกฝ่าย แม้ในใจจะเดาอะไรบางอย่างได้แล้ว แต่เขาก็ยังเข้าใจไม่ได้เลย... ความกลัวผลักให้เขาถอยหลังไม่หยุด แผ่นกระดาษสีแดงชาดที่พุ่งทะยานขึ้นฟ้าสะท้อนใบหน้าของเขาจนแดงก่ำ
"นะ...เธอ...เธอคืออะไร??"
บนใบหน้าดำสนิทนั้น เบ้าตาสีแดงชาดคู่หนึ่งค่อย ๆ ลืมขึ้นช้า ๆ เหมือนพระจันทร์เสี้ยวที่ยิ้มแฉ่ง จ้องมองบลันด์ที่อยู่ตรงหน้า
มันก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ
ยิ่งมันออกห่างจากกระดาษแดง ตาพายุที่กระจายเต็มท้องฟ้าก็ค่อย ๆ หดตัวเข้าสู่อุ้งมือของมัน
แผ่นกระดาษไร้ความหนาซ้อนกันทีละชั้น จนสุดท้ายกลายเป็นร่มกระดาษสีแดงใบใหญ่ที่มันวางเบา ๆ บนบ่า กางออกกลางโลกขาวดำ ราวกับดอกไม้สีสันจัดจ้านดอกหนึ่ง
ทั้งรูปลักษณ์ การเคลื่อนไหว และกลิ่นอาย มันช่างเหลือเชื่อเกินกว่าจะรับไหว... การเห็น "มนุษย์" แบบนี้กางร่มเดินตรงเข้ามาหาตัวเอง ทำให้ขนหัวลุกของบลันด์ตั้งตรง ความกลัวที่ไม่เคยรู้จักมาก่อนท่วมท้นขึ้นในหัวใจ!
ปูหลานเต่อเพิ่งเจอการล้อมโจมตีจากสภา แถมวงเวทเล่นแร่แปรธาตุยังได้รับความเสียหายจนสะท้อนกลับมาโจมตีตัวเขาเอง ตอนนี้พลังจิตของเขาเหลืออยู่นิดเดียว ไม่มีแม้แต่ความคิดที่จะเผชิญหน้ากับปีศาจตรงหน้าซึ่งหน้า เขาตัดสินใจอย่างเด็ดขาดหันหลังแล้ววิ่งถอยออกไปทันที!