บนถนนที่แสงไฟสลัว
บุรุษหนุ่มในชุดถังจวงกำลังไล่ลูกประคำในมือไปเรื่อย ๆ พลางเดินเตร็ดเตร่อย่างไม่รีบร้อน เหมือนผู้เฒ่าแห่งเมืองหลวงที่พออิ่มท้องแล้วก็ไพล่มือไปข้างหลังเดินเล่นพานก ทั่วร่างเต็มไปด้วยความสบายอารมณ์
ตึง—!
ท่ามกลางตึกแถวที่พักอาศัยไม่ไกลนัก เสียงระเบิดดังขึ้นพร้อมแสงเพลิง แล้วยังพอได้ยินเสียงกรีดร้องระงมเจือปนมาเล็กน้อย
ซุนปู้เหมียนมองไปทางนั้นแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยเรื่อยเปื้อน
"ภัยไม่ตามหาฉัน ฉันไม่ไปตามหาภัย ขอความเป็นสิริมงคล สุขภาพดีตลอดไป~~"
เขาบีบลูกปัดไว้ในมืออย่างใจเย็น แล้วเดินต่อไป ราวกับสมรภูมิและการสังหารโหดที่แสนไกลนั้นไม่เกี่ยวกับเขาเลย แผ่นหลังของเขาไม่ได้ก้าวเข้าสู่การต่อสู้แย่งชิงนี้ กลับดูเหมือนคนแปลกหน้าที่เดินผ่านไปมา
แต่เมื่อไอสังหารโบราณคุ้นเคยเส้นหนึ่งพวยพุ่งออกมาจากเสียงระเบิดนั้นอย่างดุร้าย เท้าของซุนปู้เหมียนก็หยุดค้าง
"เอ๊ะ? นี่มัน……"
เขาดึงแว่นกันแดดกลมเล็กลงมาเล็กน้อย สายตามองไปยังสมรภูมินั้น สีหน้าค่อย ๆ กลายเป็นแปลก ๆ
"สายอากาศแบบนี้…ใช่หกโพดำคนนั้นหรอ?"
"เหมือนเห็นผีชะมัด ทำไมเจอเขาอีกแล้ว? รีบหลบไปไกล ๆ ก่อนที่เขาจะสะกดรอยฉันเจอเลยดีกว่า……"
ซุนปู้เหมียนกำลังจะหันตัวจากไป แต่คิดพลิกแพลงอยู่ครู่หนึ่ง ก็ลังเลดึงฝีเท้ากลับ "หลบไปเรื่อย ๆ ก็ไม่ใช่ทางแก้……เรื่องนี้ก็จริงที่โทษฉันเอง คราวก่อนแทบเอาชีวิตเขาไม่รอด"
"เราก็ล้วนเป็นรุ่นหกแห่งสมาคมสนธยาเหมือนกัน ต่อไปนี้ยังไงก็ต้องเจอหน้ากันอยู่ดี……หรือไม่ถือโอกาสนี้ช่วยเขาสักมือ จะได้ถือว่าเสมอกัน?"