ฐานที่มั่นโลกมนุษย์
ฮื้อออ——
ประตูไม้แกะสลักสั่นสะเทือนเบา ๆ ภายใต้ฤทธิ์ของภาพ《เกอร์นิกา》และกุญแจรูปนามธรรม มันได้เปิดออกจนเห็นร่องแล้ว
ขณะเดียวกัน ภายในกรอบภาพที่เป็นที่ตั้งของหอศิลป์ที่สอง อุ้งมือยักษ์ที่ประกอบขึ้นจากรูปสี่เหลี่ยมคางหมูกำลังบีบกระชับ《เกอร์นิกา》ไว้แน่น ดวงตาสามเหลี่ยมเต็มไปด้วยความประหลาดใจและโทสะ
"《เกอร์นิกา》ใช้การไม่ได้แล้ว... เป็นไปได้ยังไง! นายทำอะไรลงไป?!"
หอศิลป์ที่สองไม่คิดเลยว่า《เกอร์นิกา》จะว่างเปล่า ว่างจ๋อยไปหมดจด เหมือนถูกพวกโจรปล้นผ่านมา... ต้องรู้ไว้ว่า แม้แปดดอกจิกถูกขังอยู่ข้างในนานขนาดนั้น ก็ไม่เคยทำร้ายตัวละครในภาพแม้แต่ตัวเดียว แถมเฉินหลิงเป็นแค่ขั้นสาม จะทำถึงขั้นนี้ได้อย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้น เฉินหลิงยังชิงอำนาจส่วนหนึ่งของประตูไม้แกะสลักไปได้ หอศิลป์ที่สองจึงย่อมไม่มีทางปล่อยเขาไป เขากำลังจะเริ่มทำอะไรบางอย่าง แสงสีขาวฉับพลันก็วาบผ่านหน้าไป
วินาทีถัดมา 《เกอร์นิกา》หายไปจากตำแหน่งนั้นโดยสิ้นเชิง
หอศิลป์ที่สองอึ้งงัน ใบหน้านามธรรมขนาดมหึมาหันสุ่มไปด้านหลังทันที เห็นร่างหนึ่งเอาหัวทิ่มแขวนอยู่บนเพดานโค้งเจาะช่องของเฉลียงตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้!
ต่างหูงูเงินแท้แกว่งเบา ๆ ร่างที่สวมหมวกแก๊ปสีขาวกำลังเล่นกับภาพม้วนที่หุบไว้ ท้ายทอยยังมีก้อนกลมโป่งขึ้นมาอีกด้วย
"มาทันเวลารึเปล่านะ..."
ไป๋เย่ชะโลมใจลงเล็กน้อย
"วิถีโจรสวรรค์?" ศาลาที่สอง หรี่ตาลง "พวกผู้ช่วงชิงไฟ... ไม่สิ พวกสมาคมสนธยา?"