ช่วงเวลานี้ ทางเดินทั้งสายจมอยู่ในความเงียบงันราวกับความตาย
"……มีคนรอดชีวิตได้แค่สองคน ถึงจะเปิดด่านที่สามได้งั้นเหรอ??" รูม่านตาของถูเทียนหดเกร็งเล็กน้อย "แต่……"
เขาหันศีรษะไปมองฝูตี้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วก็มองหญิงสาวที่ยืนอยู่เบื้องหลังตัวเอง ชั่วขณะนั้นรู้สึกราวกับโดนสายฟ้าผ่า!
"ดูเหมือนการตัดสินใจของฉันจะถูกต้องนะ" ฝูตี้เห็นเช่นนั้น ก็สงบนิ่งดึงไม้คราดประปรายเลือดที่ติดตัวออก "ผู้หญิงคนนี้เป็นภาระ……ฆ่าเธอทิ้ง เราถึงจะเข้าไปถึงด่านสุดท้ายได้"
"ไม่……ไม่! เดี๋ยวก่อน!"
ถูเทียนสะดุ้งแล้วเข้าขวางตัวหญิงสาวไว้ "อาจจะมีวิธีอื่นก็ได้ไง?"
ถูเทียนเพิ่งบอกไปว่าจะปกป้องหญิงสาวคนนี้ออกไป ย่อมทำใจมองเธอถูกฝูตี้ฟาดด้วยไม้คราดจนตายไม่ได้……ความจริงตั้งแต่เห็นป้ายประกาศนี่ สมองของถูเทียนก็ยังงงอยู่เต็มบาท ฝ่ายหนึ่งคือคู่หูที่เคยถูกขนานนามร่วมกันว่าคู่แฝดเฉียนคุน อีกฝ่ายคือเด็กสาวที่สัญญาไว้ว่าจะปกป้องเธอออกไป แต่กลับมีคนรอดออกไปได้เพียงสองคนจากสามคน
ถูเทียนรู้สึกว่าชะตากรรมกำลังเล่นตลกกับเขาราวกับการล้อเล่นครั้งยิ่งใหญ่
เห็นท่าทางของถูเทียน ใบหน้าของฝูตี้ก็เบื้อมมืดทันที มือที่กำไม้คราดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ เอ่ยเสียงเย็นว่า
"ฉันว่านายถูกใจเธอจนหูตาฝ้าฟางแล้วสิน่า! ยังไงกัน……ไม่ฆ่าเธอ หรือว่านายตั้งใจจะฆ่าฉัน แล้วพาเธอไปด่านต่อไปสองคน?!"
"ฉัน……"
"นายยังจำได้ไหมว่าก่อนออกเดินทาง เอ่อร์เย่กับพวกนั้นพูดไว้ว่าไง?! นายถูกปกป้องมาดีเกินไปในนักรบเจียวหลง แต่โลกภายนอกมันซับซ้อนยิ่งกว่า เขาบอกให้นายอย่าให้โลกสวยงามหลอกลวงจนลืมเป้าหมายของตัวเอง! แต่ตอนนี้นายกลับให้ผู้หญิงแค่คนเดียวมาชักใยการตัดสินใจ นายจะไปรับผิดต่อการปั้นนายมาของเอ่อร์เย่กับพวกนั้นได้ยังไง?!" น้ำเสียงของฝูตี้เย็นเยียบราวน้ำแข็ง