“หวังจิ่นเฉิง นายมาทำอะไรที่นี่”
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านไกล หวังจิ้นเฉิงหันศีรษะมองไป เห็นเงาร่างหนึ่งในเสื้อลายจุดดำขาวยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
คนคนนี้หวังจิ้นเฉิงเคยเห็นมาก่อน คราวก่อนเขาพร้อมอีกสองปราสาทร่วมกันกวาดล้าง ‘หกโพดำ’ กับ ‘หัวใจแดง 9’ และจบเกมด้วยชัยชนะแบบทับถล่ม
ปราสาทที่แปด หยางมู่เฉวียน
“ฉันได้รับข้อความขอความช่วยเหลือจากนาย เลยรีบมาเลย” หวังจิ้นเฉิงยิ้มอย่างอ่อนแรง
“บาดเจ็บหนักขนาดนี้แล้วยังวิ่งไปมาทำไม” หยางมู่เชวียนขมวดคิ้วทันที “คนของภาพฟูเซิงเรากำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ สภาพนายแบบนี้อย่าฝืนสู้เลย อยู่ข้าง ๆ นี่แหละ”
หวังจิ้นเฉิงแอบมองไปข้างหลังเขา จริง ๆ มีสมาชิกภาพฟูเซิงมาถึงแล้วราวสามถึงสี่คน แต่เพราะบริเวณที่แดนเทาเชื่อมต่อกันกว้างใหญ่เกินไป คนที่เหลืออาจอยู่ไกลกว่านั้น การมาถึงยังต้องใช้เวลาอีกพอสมควร
ขณะนี้คนเหล่านั้นกำลังล้อมรอบสนามกึ่งซากปรักหักพังแห่งหนึ่ง ยืนอยู่บนหลังคาตึกสูงไม่กี่หลัง ใบหน้าเคร่งเครียดมองไปยังแดนไกล… ในทิศทางนั้น เงาร่างในฉากแดงหลายสิบคนกำลังรวมตัวกัน วงกลมยักษ์ที่วาดขึ้นด้วยเลือดแดงฉายรังสีอันชวนให้อาเจียน
“ที่นี่… กลุ่มทุนเป่ยโต่วงั้นเหรอ” หวังจิ้นเฉิงมองไปยังจุดที่ผู้คนเหล่านั้นตั้งอยู่ แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกคุ้นตา
แม้ครึ่งหนึ่งของอาคารที่นี่จะกลายเป็นซากไปแล้ว แต่หวังจิ้นเฉิงเพิ่งเคยมาที่นี่ร่วมงานเลี้ยงวันเกิดไม่นานมานี้ ย่อมจำได้แน่ การที่ลัทธิเจียงเทียนเลือกกลุ่มทุนเป่ยโต่วเป็นจุดรวมพล มันบังเอิญ หรือว่า…