เป็นเด็กหญิงอายุไม่ถึงสิบขวบ ผิวทั่วร่างแทบไม่เหลือส่วนที่สมบูรณ์สักนิด เศษหินก้อนเล็กเพียงแค่สัมผัสเบา ๆ แขนที่เกรียมไปด้วยคาร์บอนก็แตกเป็นเศษผงกองอยู่พื้น...ข้างกายของเธอคือกองเถ้าจากใบไม้ที่ถูกเผาไหม้ และแพนไม้ไผ่ที่ไฟลามจนบิดเบี้ยวไม่ได้รูป
อาจเพราะกลิ่นเนื้อไหม้ลอยคลุ้มอยู่ในอากาศ หรือสารเคมีระคายเคืองที่ตกค้างอยู่ในซากปรักหักพัง ทำให้แปดดอกจิกลูกกระเดือกขยับรุนแรง ครึ่งวินาทีต่อมา เขาสะบัดหันหัวหนีอย่างรวดเร็วแล้วอาเจียนแห้งอย่างบ้าคลั่ง
"เฮือก—!!"
เฉินหลิงก้าวข้ามเศษแขนขากระจายเต็มพื้น เดินมายืนข้างเขา แล้วสูดหายใจทางจมูกเบา ๆ
"เป็นไนโตรกลีเซอรีน...พวกมันใช้ไฟเผาทำลายหมู่บ้านนี้"
"เฮือก—!!"
กระเพาะของแปดดอกจิกกระตุกตุบ ๆ อาเจียนเป็นระลอก ใบหน้าทั้งใบซีดขาวและบิดเบี้ยว
ความทรงจำอันทรมานที่ตามหลอกหลอนเขามาเกือบครึ่งปี บัดนี้ไหลบ่าขึ้นมาในหัวโดยไม่มีทางรั้งไว้ได้ หูเริ่มได้ยินเสียงร้องไห้อาฆาตดังแว่วมาเป็นระยะ ซากปรักหักพังตรงหน้าบิดเบี้ยวเองโดยไม่รู้ตัว กลายเป็นนรกภูมิแห่งเปลวเพลิงที่ลุกโชนไปทั้งโลก
เขาเห็นผู้หญิงอุ้มลูกวิ่งหนีอย่างบ้าคลั่งท่ามกลางควันหนา ภาวนาให้สวรรค์เมตตาปล่อยตัวเด็กน้อยไปเสีย มิใช่แค่วินาทีถัดมา ดาบคมหนึ่งเล่มก็ฟันทั้งเธอและทารกในอ้อมแขกขาดเป็นสองท่อน...เขาเห็นเงาร่างหนึ่งวิ่งหนีอย่างสิ้นหวังท่ามกลางทะเลเพลิง กลิ้งตัวอย่างไรก็ตาม ก็ยิ่งลุกไหม้ใหญ่ขึ้น จนสุดท้ายไหม้กรอดสิ้นลงท่ามกลางควันดำ...เขาเห็นดอกไม้ร่วงโรย เขาได้ยินเสียงร่ำไห้ของสรรพชีวิต เงามืดของสงครามปกคลุมหัวใจของทุกคน ก่อนเปลวไฟจะกลืนกินทุกสิ่ง