โรงแรมเก่าทรุดโทรม
หลิ่วชิงเยียนยืนอยู่กลางแอ่งเลือด สายตามองผ่านหน้าต่างเล็ก ๆ ที่มืดมัว เห็นเงาชุดงิ้วสองตัวจากไปจากโรงละครงิ้ว แล้วเดินไปตามถนนมุ่งหน้าสู่บางทิศทาง
“คุณเฉินหลิงกำลังจะไปไหนนะ” หลิ่วชิงเยียนเบิกตาประหลาดใจ
เธอเพิ่งเห็นกระบวนการที่แดนเทารวมกันทั้งหมด และยังเห็นผู้ชมในโรงละครงิ้วกระเจิงตื่นตูมวิ่งหนีกันหมด… เธอคิดว่าข้างนอกอันตรายขนาดนี้ คุณเฉินหลิงน่าจะอยู่ในโรงละครงิ้ว ไม่คิดว่าเขาจะออกมาเอง แถมจากทิศทางที่มุ่งไป ยังตรงดิ่งไปทางจุดที่แดนเทารวมกันอีกด้วย
หลิ่วชิงเยียนแทบไม่ลังเล หันตัวเดินออกจากโรงแรม อยากเดินตามห่าง ๆ ติดหลังเฉินหลิงไป
แต่เพียงก้าวแรกที่เหยียบลงบนแอ่งเลือด เธอก็ชะงักเล็กน้อย
หลิ่วชิงเยียนก้มมองเสื้อผ้าขาดยับที่เปื้อนเลือดทั้งตัว และเส้นผ้าที่ปะปนไปด้วยก้อนเลือด ดวงตาสั่นไหวด้วยความลังเล… เธอไม่ได้ใส่ใจรูปลักษณ์ของตัวเอง แต่ถ้าอีกสักครู่จะได้พบกับท่านคนนั้น ทุกอย่างก็ไม่เหมือนเดิม
แม้โอกาสได้พบจะเหลือเพียงหนึ่งในพัน เธอก็ไม่อยาก “พบกันอีกครั้งหลังจากจากกันนาน” ในสภาพแบบนี้
หลิ่วชิงเยียนหันกลับไปมองทิศที่จากไป เส้นด้ายสีแดงเส้นหนึ่งทอดยาวออกมาจากหัวใจของเธอ ทะลุผ่านความว่างเปล่า เชื่อมต่อไปยังที่แห่งหนึ่งไกล ๆ …ตราบใดที่เส้นด้ายแห่งศรัทธานี้ยังอยู่ ไม่ว่าเฉินหลิงจะไปที่ใด เธอก็หาเจอได้
ฉะนั้น แม้จะล่าช้าไปสักหน่อยก็ไม่เป็นไร