เลขานุการพรรคเจ้าเหลือบมองหลี่เฟยถู่ คิ้วขมวดเล็กน้อย ดูเหมือนจะไม่คิดว่าหลี่เฟยถู่จะรีบร้อนมาหาตนถึงขนาดนี้ เพียงเพื่อพูดเรื่องนี้
เขาหยิบเอกสารขึ้นมาอ่านแวบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มแล้วกล่าวว่า “ห้ามเจ้าหน้าที่รัฐอำเภอหลินชวนดื่มสุราในวันทำงานอย่างเด็ดขาดหรือ?”
“สหายเฟยถู่ เอกสารฉบับนี้ของคุณไม่ใช่เรื่องใหม่จริง ๆ ก่อนหน้านี้ทางอำเภอก็เคยบังคับใช้มาแล้ว เพียงแต่ประเด็นไม่ได้อยู่ที่ว่าจะมีอุปสรรคมากแค่ไหน แต่อยู่ที่ว่ามันไม่ค่อยเหมาะสมนัก”
“เรื่องดื่มสุราตอนเที่ยงในวันทำงาน เห็นด้วยว่าควรเน้นย้ำกันอีกครั้ง แต่ถึงขั้นจะควบคุมเวลาพักผ่อนตอนกลางคืนในวันทำงานด้วย แบบนี้ไม่เกินไปหน่อยหรือ?”
เลขานุการพรรคเจ้าไม่ได้อ่านเอกสารอย่างละเอียด เพียงกวาดตามองผ่าน ๆ สองสามครั้ง แล้วก็วางลงบนโต๊ะทันที
หลี่เฟยถู่มองเอกสารบนโต๊ะ ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า “เลขานุการพรรคเจ้า ผมรู้ว่าถ้าประกาศใช้ข้อห้ามนี้ออกไป ย่อมต้องทำให้เจ้าหน้าที่ทั้งระดับบนและระดับล่างของอำเภอหลินชวนไม่พอใจ แต่จากที่ผมสังเกตมา การที่เจ้าหน้าที่รัฐอำเภอหลินชวนดื่มสุราตอนเที่ยงในวันทำงาน กลายเป็นเรื่องที่พบเห็นได้จนชินตาแล้ว”
“ถึงขั้นทำให้งานช่วงบ่ายล่าช้า ต่อให้ไปทำงานได้ แต่ละคนก็เมามายกันทั้งนั้น ชาวบ้านร้องเรียนเรื่องนี้มานานแล้ว”
“เพราะฉะนั้น เรื่องนี้ถึงเวลาแล้วที่จะต้องแก้ไขอย่างจริงจัง”
“อีกอย่าง ข้อกำหนดสำหรับช่วงกลางคืนในวันทำงานก็ไม่ได้เหมารวมทุกคน แต่ระบุไว้ชัดเจนแล้วว่า นอกจากผู้รับผิดชอบเวร ผู้ปฏิบัติหน้าที่เวรยาม และผู้ที่ต้องเตรียมพร้อมสำรองกำลังให้หน่วยงานพิเศษแล้ว คนอื่น ๆ จะไม่ได้รับผลกระทบ”