เมื่อกำหนดหลักเกณฑ์การซื้อบ้านเก่าหลังดินเหลืองเรียบร้อยแล้ว จี้ชิวอิงก็ให้สวีเผิงเฟยกับโจวเมิ่งรุ่ยอยู่จัดการเรื่องซื้อขาย ส่วนตัวเองพาหลิวอี้เซวียนไปด้วย โดยมีพ่อแม่และตายายเดินตามมาเป็นขบวนใหญ่ มุ่งหน้าไปยังโรงงานเก่า
โรงงานเก่าอยู่ห่างจากหมู่บ้านเสี่ยวลู่เพียง 2 กิโลเมตร เนื่องจากทำเลค่อนข้างห่างไกล ราคาที่ดินจึงถูก ตอนสร้างโรงงานแห่งนี้จึงสร้างพื้นที่ไว้กว้างขวางมาก นอกจากอาคารผลิตแล้ว ยังมีโรงอาหาร หอพัก และสิ่งปลูกสร้างอื่น ๆ ครอบคลุมพื้นที่ 10,000 ตารางเมตร มีพื้นที่อาคารรวม 9,265 ตารางเมตร
“โห ดูวัชพืชพวกนี้สิ สูงเกือบเมตรแล้ว ไม่มีใครมาจัดการเลยสักคน!”
“ยิ่งกว่านั้นอีก ดูใยแมงมุมตรงมุมกำแพงสิ แมงมุมวางไข่แล้วด้วย บนขอบหน้าต่างก็มีแต่ฝุ่น เจ้าของนี่ก็จริง ๆ เลย ทิ้งโรงงานเก่าไว้แบบนี้ ไม่แม้แต่จะทำความสะอาดด้วยซ้ำ”
“นอกจากยามแล้ว ทั้งโรงงานเก่านี่แทบไม่มีคนอยู่เลย แต่หนูชุกชุมมากต่างหาก” เจียงหย่งเฉียงพูดจบ ก็เห็นหนูสามสี่ตัววิ่งผ่านหน้าพวกเธอไป “โห พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มาเลยนะ หนูที่นี่อ้วนใช่เล่น!”
“อิงเป่า พอซื้อโรงงานเก่าได้แล้ว ยายกับตา รวมถึงน้าชายน้าสะใภ้ของหนูจะมาช่วยทำความสะอาดนะ”
“ขอบคุณค่ะคุณยาย หนูคิดไว้แบบนี้ค่ะ จะจ้างคนในหมู่บ้านมาช่วยทำความสะอาดทุกวัน แล้วให้คุณยายกับคุณตาคอยเป็นคนตรวจงาน ดีไหมคะ?” จี้ชิวอิงคล้องแขนคุณยายอย่างสนิทสนม พลางออดอ้อน “นะคะคุณยาย คุณยายกับคุณตาช่วยหนูคุมงานให้ดี ๆ นะคะ”
จี้ชิวอิงไม่อยากให้คุณตาคุณยายที่อายุมากแล้วต้องมาทำความสะอาด ให้ช่วยเป็นคนตรวจงานก็พอได้