“เพียะ!——”
“โครม!——”
ภายในห้องนั่งเล่นของเพนต์เฮาส์แห่งหนึ่งใจกลางเมืองตี้ตู เศษแก้วคริสตัลแตกกระจายเกลื่อนพื้น
“เข่อหยวน ใจเย็นก่อนนะ เพิ่งไปผ่าตัดดึงหน้าเอง ห้ามโมโหเด็ดขาด! ถ้าโมโห ผิวหน้าที่ทำมาอาจพังได้นะ” จูชิวสุ่ยผู้จัดการส่วนตัวเอ่ยเกลี้ยกล่อมอย่างนุ่มนวล ซูเปอร์สตาร์ที่เธอดูแลไม่ใช่คนอารมณ์ดีสักเท่าไร พอโกรธก็ข้าวของพัง พอโกรธก็อาละวาด แค่แก้วคริสตัลที่ซื้อในแต่ละเดือนก็ปาไปหลายชุดแล้ว
“พี่ชิวสุ่ย ฉันทนไม่ไหวจริง ๆ! ซีรีส์เรื่อง《ห้าพี่น้อง》ปั่นตัวเลขแล้วจะยังไงล่ะ? ตอนนี้มีละครเรื่องไหนบ้างที่ไม่ปั่นตัวเลข แพลตฟอร์มไหนบ้างที่ไม่เพิ่มยอดวิวปลอม? ทำไมพวกบัญชีการตลาดถึงตามด่าฉันไม่เลิก?!”
“ฉันก็แค่โมโห! ฉันไม่ยอมรับด้วย! แล้วละครสั้นเรื่องอะไรนั่น《ห้าบุปผาทองปะทะแม่เลี้ยง》 กล้ามาเกาะกระแสฉันได้ยังไง เป็นละครสั้นแท้ ๆ งานสร้างหยาบขนาดนั้น ยังกล้าเอามาเทียบกับฉันอีก โมโหจะตายอยู่แล้ว!” เวินเข่อหยวนในชุดนอนสีชมพูนั่งหงุดหงิดอยู่บนโซฟา หายใจหอบเบา ๆ