ภายในห้องชุดห้องหนึ่งบนชั้นสามของบ้านเก่าตระกูลจี้
“ซิงเยว่ แม่เอาโจ๊กรังนกใส่พุทราจีนกับเก๋ากี้มาให้ลูก ลูกไม่ได้กินมื้อเย็นเลยสักนิด ดื่มโจ๊กสักหน่อยรองท้องนะ” หม่าเสี่ยวหมิ่นวางโจ๊กลงบนโต๊ะข้างเตียงของลูกสาว มือหนึ่งลูบแผ่นหลังเธอเบา ๆ พลางค่อย ๆ ปลอบ
“คนดี อย่าไปฟังคำพูดของจี้ชิวอิงเลย เธอเป็นใครกัน? เธออยากเห็นพวกเราใช้ชีวิตลำบากจะแย่!”
“แต่ที่เธอพูดมามันเป็นเรื่องจริงทั้งนั้น!” จี้ซิงเยว่สะอื้นตอบ เธอนอนคว่ำอยู่บนเตียง ร้องไห้จนตัวสั่นเป็นระยะ
“จะเป็นเรื่องจริงได้ยังไง? พ่อของลูกจะไม่ยกทรัพย์สินให้ลูกเลยได้ยังไง อย่างน้อยก็ต้องให้แน่ ๆ อสังหาริมทรัพย์ในมือเขาครึ่งหนึ่งก็ต้องเป็นของลูก” หม่าเสี่ยวหมิ่นยืนยัน ถึงยกให้ครึ่งหนึ่งไม่ได้ อย่างน้อยก็ต้องได้หนึ่งในสี่
“แล้วร้านอาหารกับโรงแรมของที่บ้านล่ะ?”
“ซิงเยว่ ลูกเป็นผู้หญิง ก็น่าจะรู้อยู่แล้วว่าร้านอาหารกับโรงแรมของที่บ้านให้ลูกไม่ได้”