“จี้ชิวอิง รถบูกัตติ เวย์รอนสองคันนี้กับสร้อยคอทับทิมที่เธอใส่อยู่ คงไม่ได้ยืมมาใช่ไหม? แฟนเธอก็แต่งขึ้นมาสินะ?!” จี้ซิงเยว่ไม่เชื่อหรอกว่าเวลาเพิ่งผ่านไปไม่กี่เดือน ครอบครัวของลุงใหญ่จะพลิกชีวิต กลายเป็นคนละคน แถมยังมีฐานะดีขึ้นไปอีกขั้น
ยิ่งไปกว่านั้น เพราะถูกหลัวอวี้อิงคอยปลูกฝังทีละน้อย เธอจึงเป็นปรปักษ์กับจี้ชิวอิงมาตั้งแต่เด็ก
ของที่จี้ชิวอิงมี เธอก็ต้องมี! ส่วนของที่จี้ชิวอิงไม่มี เธอก็ต้องมีเหมือนกัน!
ถ้ารถบูกัตติ เวย์รอนสองคันนี้เป็นของแฟนเธอจริง เขาต้องรวยขนาดไหนกัน!
เธอไม่เชื่อหรอก และก็ไม่อยากเชื่อด้วยว่าจี้ชิวอิงจะโชคดีขนาดนั้น ถึงได้คบกับแฟนที่รวยขนาดนี้!
“จริงสิ แฟนฉันชื่อเซิ่งหยวนหล่าง อีกอย่าง ฉันจะโกหกพวกเธอไปทำไม โกหกไปเดี๋ยวก็โดนจับได้อยู่ดี ฉันจะหาเรื่องใส่ตัวทำไมล่ะ!”
“ก็เพราะเธอรู้ว่าวันนี้เป็น...” จี้ซิงเยว่ยังพูดไม่ทันจบ หลัวอวี้อิงก็ขัดขึ้นเสียก่อน “ซิงเยว่! ไปดูในครัวก่อนสิว่าอาหารเสร็จหรือยัง คุณปู่ถูใกล้จะมาแล้ว”
หลัวอวี้อิงจงใจเบี่ยงเบนความสนใจของหลานสาว จะปล่อยให้พูดต่อไม่ได้แล้ว ไม่อย่างนั้นแผนของเธอคงถูกเปิดโปง
“พอได้แล้ว เลิกวุ่นวายกันสักที ถูเซียนเฟิงมาแล้ว อย่าให้คนอื่นเห็นเรื่องน่าขายหน้าของบ้านเรา” จี้ต้าซานพูดจบก็ไม่สนใจลูกหลาน แล้วเดินออกไปตรง ๆ
ในลานบ้านเก่าของตระกูลจี้ รถมายบัคสีดำคันหนึ่งจอดอยู่ห่าง ๆ ข้างรถบูกัตติ เวย์รอนสองคัน ระยะห่างตรงกลางกว้างพอให้จอดรถได้อีกหลายคัน
ถูเซียนเฟิงลงจากรถมายบัคพร้อมหลานชาย พอเห็นจี้ต้าซานยืนอยู่หน้าประตูบ้านเก่า ก็รีบวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปหาอย่างกระตือรือร้นสุด ๆ
ถึงอย่างไรเขาก็เป็นฝ่ายมาขอร้อง อยากขอหลานสาวของจี้ต้าซานให้หลานชายที่ว่าง่ายและรู้ความมาตั้งแต่เด็ก ชอบอยู่เงียบ ๆ คนเดียว ไม่ชอบพูดจา
“น้องถู มาแล้วเหรอ!”
“ฮ่า ๆ พี่จี้ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ!”
ชายชราวัยเจ็ดสิบกว่าอย่างจี้ต้าซานกับถูเซียนเฟิงจับมือกัน คุยจาพาทีอย่างสนิทสนม