จี้ซิ่วหลานออกจากบ้านเก่าตระกูลจี้ ระหว่างทางกลับบ้านยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห!
พอขับรถกลับถึงบ้าน เธอก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาพี่ชายแท้ ๆ เสียงโทรศัพท์ดังอยู่ไม่กี่วินาทีก็มีคนรับสาย
“ฮัลโหล ซิ่วหลาน”
“พี่!” จี้ซิ่วหลานร้องเรียกพี่ชายด้วยเสียงเจ็บปวด เธอกับจี้เซี่ยงตงสนิทกันมาตั้งแต่เด็ก หลังแม่แท้ ๆ เสีย พี่ชายแท้ ๆ ก็เป็นคนคอยปกป้องเธอมาโดยตลอด
ตอนเด็ก ๆ เธอถูกแม่เลี้ยงอย่างหลัวอวี้อิงกลั่นแกล้งไม่น้อย ถ้าไม่มีพี่ชายแท้ ๆ ชีวิตเธอคงยิ่งลำบากกว่านี้!
จี้ต้าซานขึ้นชื่อว่าลำเอียงรักลูกชายมากกว่าลูกสาว ในใจเขา จี้เซี่ยงตงซึ่งเป็นลูกชายคนโตอาจยังมีความสำคัญอยู่บ้าง แต่ลูกสาวคนโตอย่างจี้ซิ่วหลานกลับไม่มีที่ยืนแม้แต่นิดเดียว
ลองคิดดูสิว่า ถ้าไม่มีจี้เซี่ยงตงคอยปกป้อง เธอจะต้องถูกข่มเหงรังแกขนาดไหน
“เป็นอะไรไป? ใครรังแกเธอ?! หลัวอวี้อิงใช่ไหม!” เสียงจี้เซี่ยงตงร้อนใจดังขึ้นเรื่อย ๆ
“ใช่ เป็นนาง! พี่ ไม่ใช่แค่หลัวอวี้อิงที่รังแกฉัน แม้แต่พ่อก็ยังรังแกฉันด้วย! ฉันแค่อยากเพิ่มน้ำส้มโอที่ฉันคิดสูตรขึ้นมาใหม่ลงในเมนูเครื่องดื่มของโรงแรมกับร้านอาหาร คำขอนี้มันเกินไปตรงไหน?
ฉันก็ไม่ได้บังคับให้ลูกค้าสั่งสักหน่อย แค่เพิ่มเครื่องดื่มเข้าไปอย่างเดียว พ่อไม่ยอมก็ว่าแย่แล้ว ยังยืนมองหลัวอวี้อิงพูดจาเหน็บแนมฉันอีก! ฉันรู้ว่าตัวเองไม่มีความสำคัญในใจพ่อ แต่ไม่คิดเลยว่าแค่คำขอเท่านี้เขาก็ยังไม่ยอม! พี่ ฉันเสียใจ ฮือ ๆๆ...”