วันรุ่งขึ้น จี้ชิวอิงนอนจนถึงสิบโมงกว่าจะตื่น พอลงมาชั้นล่างก็เห็นเซิ่งหยวนหล่างกำลังกินอาหารเช้าอยู่ที่โต๊ะอาหาร
“อรุณสวัสดิ์!”
“อรุณสวัสดิ์ มานั่งกินอาหารเช้าสิ ฝีมือคุณน้าทำบะหมี่ทะเลอร่อยมากเลยนะ”
“ฝีมือคุณน้าฉันนี่เปิดร้านบะหมี่ได้สบายเลย! เส้นก็รีดเองกับมือ เหนียวนุ่มสุด ๆ! ส่วนอาหารทะเลต้องเป็นคุณน้าฉันออกไปซื้อที่ตลาดแต่เช้าแน่ ๆ สดใหม่ เพิ่งจับขึ้นมาจากทะเลเลยด้วย บะหมี่ทะเลหอมอร่อยสดหวานแบบนี้หาในโมตูไม่ได้หรอก”
พอพูดถึงบะหมี่ทะเลฝีมือคุณน้า จี้ชิวอิงก็ชมไม่ขาดปาก ทุกครั้งที่กลับบ้านคุณยาย เธอต้องกินหลายชามเสมอ
เธอนั่งลงที่โต๊ะอาหาร ตักพริกใส่ไปหนึ่งช้อนก่อน แล้วเติมน้ำส้มสายชูลงไปนิดหน่อย คนเบา ๆ จากนั้นก็เริ่มกิน รสชาตินี้แหละ เธอกินต่อไปได้อีกหลายสิบปีเลย!
“หยวนหล่าง หยวนหล่างที่รัก ฉันจำได้ว่าก่อนหน้านี้นายเคยบอกว่ามีบ้านพักตากอากาศหลังหนึ่งทิ้งว่างไว้แถบชานเมืองโมตูใช่ไหม?”