เจียงกว่านมองไปรอบห้องทำงาน พลางบ่นกับเสี่ยวหลิงตังในใจ
“เสี่ยวหลิงตัง แกว่าทำไมฉินอวี่ถึงพาฉันมาที่ห้องทำงานของเขาล่ะ? แค่เรียกใครสักคนมาช่วยจัดการให้ก็ได้นี่ เขาเป็นรองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเชียวนะ ว่างขนาดนั้นเลยเหรอ?”
เพิ่งเจอกันแค่ครั้งเดียว เจียงกว่านไม่คิดว่าฉินอวี่จะถูกใจเธอ เธอรู้ตัวว่าตัวเองไม่ได้มีเสน่ห์ล้นเหลือขนาดนั้น
“หรือว่าเขารู้จักฉันมาก่อน? ถึงได้ดีกับฉันเป็นพิเศษ?”
เสี่ยวหลิงตังถามกลับ “คิดว่าเป็นไปได้เหรอ? เธอเพิ่งกลับมา แล้วเขาจะไปรู้จักเธอจากที่ไหน? ที่บ้านเธอเหรอ? ที่บ้านก็ไม่มีรูปเธอสักใบนี่ เลิกคิดได้แล้ว บางทีเขาอาจเห็นว่าแผลเธอเล็กนิดเดียว เลยจัดการให้แป๊บเดียวก็เสร็จ หรือไม่ก็เห็นว่าเธอมาคนเดียว น่าสงสาร แถมเดินไปลงทะเบียนกับรับยาก็ไม่สะดวก”
คำอธิบายของเสี่ยวหลิงตังฟังดูสมเหตุสมผลสำหรับเจียงกว่าน
ใช่แล้ว ต้องเป็นแบบนี้แน่ เขาคงเห็นว่าเธอมาคนเดียว แถมเดินเหินไม่สะดวก เลยไม่ให้เธอไปทำแผลที่แผนก
“สบายใจได้ ข้อมูลระบุว่าฉินอวี่เป็นพวกบ้างาน ไม่สนใจเรื่องความรัก คิดว่าผู้หญิงเป็นสิ่งมีชีวิตที่วุ่นวาย ถ้าเลือกได้ เขายอมอยู่เป็นโสดไปทั้งชีวิตด้วยซ้ำ เพราะงั้นเดี๋ยวพอเขาทำแผลให้เสร็จ เธอก็รีบกลับเลย จะได้ไม่ไปรบกวนเขา”
เจียงกว่านพยักหน้าอย่างว่าง่าย “ได้ ฉันเข้าใจแล้ว พอทายาเสร็จ ฉันจะรีบเผ่นทันที”
ไม่นานฉินอวี่ก็เอายาที่เจียงกว่านต้องใช้มาให้
เจียงกว่านรีบกล่าวขอบคุณเขา
“คุณหมอ ขอบคุณนะคะที่ช่วย ฉันทำให้คุณต้องลำบากแล้ว เดี๋ยวช่วยออกใบสั่งยาให้ฉันด้วยนะคะ พอลงไปข้างล่างแล้วฉันจะจ่ายเงิน”
ฉินอวี่ยังไม่ได้บอกชื่อเธอ เจียงกว่านจะเรียกเขาว่าคุณหมอก็ไม่เห็นแปลกตรงไหน!
ฉินอวี่เหลือบมองเจียงกว่าน แต่ไม่ได้พูดอะไร ก่อนวางยาลงบนโต๊ะน้ำชา
“ฉันจะทำแผลที่เข่าให้ก่อน แล้วค่อยนวดข้อเท้าให้”
เจียงกว่านพยักหน้า ฉินอวี่นั่งยอง ๆ ลงตรงหน้าเธอ แล้วเริ่มจัดการกับบาดแผล