รถไฟ
แล่นไปตามเส้นทางรถไฟหลงไห่
มุ่งหน้าสู่ตะวันตก
เป็นเวลาครึ่งค่อนวัน
ในที่สุด เมื่อตกเย็น
ก็มาถึงสถานีรถไฟเจิ้งเซี่ยน
……
ทันทีที่รถไฟแล่นเข้าสถานี
ก็เริ่มลดความเร็วลงช้า ๆ
หานนั่วรู้สึกได้ว่า
สถานีรถไฟวันนี้
มีบางอย่างผิดปกติ
……
บนชานชาลา
เงียบเหงาวังเวง
ไม่มีภาพต้อนรับเจ้าหน้าที่ระดับสูง
อย่างที่เคยเห็น
มีเพียงคนสวมเครื่องแบบพนักงานรถไฟไม่กี่คน
ถือเครื่องมือ
เดินวนไปมาบนชานชาลา
……
หานนั่วขมวดคิ้ว
แล้วพูดกับหลิวติ้งที่อยู่ข้างกาย
“ไม่ชอบมาพากล”
“บอกพี่น้องของเรา”
“ให้ระวังตัวไว้”
หลิวติ้งพยักหน้าทันที
หันไปจัดการตามคำสั่ง
……
รถไฟเพิ่งหยุดสนิท
ประตูตู้โดยสารยังไม่ทันเปิด
คนบนชานชาลา
ที่สวมเครื่องแบบพนักงานรถไฟกลุ่มนั้น
จู่ ๆ ก็
ล้วงปืนออกมาจากใต้ชุดทำงาน
……
“ปัง! ปัง! ปัง!”
กระสุนชุดหนึ่ง
พุ่งเข้าใส่ตู้โดยสารที่หานนั่วกับหลี่จงเริ่นนั่งอยู่
……
ภายในตู้โดยสาร
หานนั่วตอบสนองฉับไว
คว้าตัวหลี่จงเริ่นกดลงกับพื้น
“หมอบลง!”
……
กระสุนกระทบผนังตู้โดยสาร
สะเก็ดไฟกระเด็นเป็นสาย
……
เสียงปืนดังสนั่นในตู้โดยสาร
หลี่จงเริ่นถูกหานนั่วกดให้อยู่ใต้ที่นั่ง
หน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ
“เกิดอะไรขึ้น?!”
“สายลับของทหารญี่ปุ่น!” หานนั่วตอบเสียงเย็น
……
หลิวติ้งตอบสนองฉับไว
เขาพาทหารรักษาพระองค์สองสามนายที่อยู่ข้างกาย
ชักปืนเมาเซอร์ออกมาทันที
แล้วยิงตอบโต้มือสังหารบนชานชาลา
“ปัง! ปัง! ปัง!”
……
แต่พวกเขามีคนน้อยเกินไป
มือสังหารบนชานชาลา
มีอยู่สิบกว่าคน
ระดมยิงอย่างดุดัน
กดพวกเขาไว้ในตู้โดยสารจน
ไม่อาจโผล่หัวขึ้นมาได้
……
“กรมทหารรักษาพระองค์อยู่ไหน?!” หานนั่วตะโกน
“อยู่ข้างหลัง!” หลิวติ้งตะโกนตอบ
“พวกเขากำลังเดินทางมาตามถนน”
“ยังมาไม่ถึง!”
……
หานนั่วกัดฟัน
ชักปืนพกที่เอวออกมา
“ให้ตายสิ”
“งั้นก็สู้กับพวกมันก่อน!”
……
เขายื่นตัวออกไปทางหน้าต่างรถไฟ
เล็งมือสังหารคนหนึ่งบนชานชาลา
แล้วยิงออกไป
“ปัง!”
มือสังหารคนนั้น
ล้มลงกับพื้นทันที
……
ทหารคุ้มกันติดตามของหลี่จงเริ่น
ก็ตั้งสติได้เช่นกัน
แม้จำนวนจะไม่มาก