หลังจากซุนทงเสวียนจากไป หานนั่วก็สั่งการให้หน่วยที่เหลือของกองพลพยัคฆ์ที่ 1 บุกโจมตีพื้นที่สูงเป้ยกงต่อไป
กดดันกองพลที่ 108 และ 109 จนไม่มีโอกาสไปสนใจที่อื่น
พร้อมกันนั้นก็รายงานข่าวการเสียเมืองเว่ยเซียนและการที่ตนจะสกัดกั้นกองพลที่ 5 อย่างเต็มกำลังขึ้นไปยังกองบัญชาการเขตสงครามที่ห้า
...
สวีโจว กองบัญชาการเขตสงครามที่ห้า
"ท่านผู้บัญชาการ รักษาการผู้บัญชาการทหารสูงสุดกองทัพซานตง หานนั่ว ส่งโทรเลขด่วนมา เนื้อความว่าเมืองเว่ยเซียนเสียแล้ว และหน่วยต่างๆ ของกองทัพที่ 51 ไม่ทราบชะตากรรม"
สวีจู่อี้ถือโทรเลขที่เพิ่งได้รับ เดินรีบไปหาหลี่จงเริ่น ทำความเคารพและรายงาน
"ยืนยันข่าวแล้วหรือยัง?" หลี่จงเริ่นดูเหมือนเตรียมใจไว้แล้ว ไม่ได้ตกใจมากนัก
สวีจู่อี้พยักหน้า: "ครับ ไม่เช่นนั้นก็อธิบายไม่ได้ว่าทำไมทุกรายของกองทัพที่ 51 ติดต่อไม่ได้เลย จะให้บอกว่าพวกเขาถูกกองทัพญี่ปุ่นกลืนกินไปหมดทั้งกองทัพก็คงไม่ใช่"
เมื่อเห็นหลี่จงเริ่นพยักหน้า สวีจู่อี้ก็พูดต่อ: "หานนั่วยังบอกในโทรเลขอีกว่า กองพลที่ 5 กำลังจะถอนจากสมรภูมิทางตะวันตกของชิงโจวกลับไปเว่ยเซียน
เขาตัดสินใจส่งกำลังไปสกัดกั้น แบ่งแยกและล้อมกองทัพญี่ปุ่นนี้ แล้วกำจัดให้สิ้นซากในทีเดียว!"
หลี่จงเริ่นตกใจ: "อะไรนะ? ชิงเต่าเสียแล้ว เขตเจียวตงล่มสลายหมดแล้ว ทัพญี่ปุ่นจำนวนมากกำลังเสริมมาจากทางตะวันออกไปทางตะวันตก
ในจังหวะคับขันขนาดนี้ เขาหานนั่วยังคิดจะกลืนกองพลที่ 5 ทั้งกองอีกหรือ?"
"ใช่ครับ" สวีจู่อี้เอ่ยด้วยความซาบซึ้ง: "ต้องยอมรับจริงๆ ว่าท่านแม่ทัพน้อยหนุ่มผู้นี้กล้าหาญเหลือเกิน"
หลี่จงเริ่นดูแผนที่ ครุ่นคิดแล้วพูด: "การกระทำนี้ก็เหมือนเสี่ยงดึงเขี้ยวเสือ นับเป็นวีรบุรุษแท้จริง! น่าเสียดายที่เราอยู่ไกลเกินไป ไม่อาจส่งกำลังไปสนับสนุนพวกเขาได้เลย"