หานนั่วไม่ยอมให้สีหน้าดีๆ แก่เขา แต่กลับพูดเย็นชา "ผู้บัญชาการทหารสูงสุดหาน ข้าพเจ้าได้กล่าวแล้วว่า ในที่สาธารณะกรุณาเรียกตามตำแหน่ง ที่นี่มีแต่ทหาร ไม่มีพ่อลูก!"
หานฟู่ฉวี่ทำหน้าไปถูกความเย็นชา รู้สึกเขินอายเล็กน้อยจึงรีบเอื้อมมือกลับ ยิ้มแห้ง "ก็แค่ไม่เห็นหน้ากันหลายวัน คิดถึงนี่นา"
ในฐานะที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก เขารีบเปลี่ยนเรื่องพูด "พวกเจ้าคราวนี้ลงใต้ ช่วยพลิกสถานการณ์ที่เกือบพ่ายแพ้ ช่วยทัพภาคที่ 5 พลิกเกมสงครามได้ในคราวเดียว
นับว่านำเกียรติยศมาสู่ทหารซานตงอย่างยิ่ง น่ายินดียิ่ง!"
ซุนทงเสวียน สวี่ฟ่าง และนายทหารคนอื่นๆ เห็นเขาหน้าสลด ก็อดขำไม่ได้
หานฟู่ฉวี่กวาดสายตามองพวกเขา แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจ กลับหันไปมองหานนั่วด้วยสีหน้าเอาใจ "ลูกเอ๋ย ท่านรักษาการผู้บัญชาการทหารสูงสุดหาน มีแผนอะไรต่อไปหรือไม่?"
"แน่นอน ต้องรุกขึ้นเหนือ ยึดเจียวตงคืน!"
หานนั่วพูดด้วยสีหน้าแน่วแน่
"มั่นใจหรือไม่?" หานฟู่ฉวี่ถามเสียงเบา "ตอนข้ากลับมาจากกองบัญชาการทัพภาค ได้ข่าวว่าญี่ปุ่นเริ่มถอนกำลังทั้งแนวหดกลับ คาบสมุทรเจียวตงติดทะเล ญี่ปุ่นมีกองทัพเรือคอยสนับสนุนกำลังยิง
สู้กับญี่ปุ่นในแผ่นดินใหญ่ไม่เหมือนกัน อย่าประมาทเด็ดขาด!"
หานนั่วมองเขาอย่างแปลกใจ คิดว่าพ่อบุญธรรมคนนี้ก็ไม่ได้ไร้ประโยชน์เสียทีเดียว ยังพอมีความเห็นเรื่องสงครามอยู่บ้าง
หานฟู่ฉวี่ถูกมองจนเขิน สายตาเลี่ยงไปทางอื่น แล้วรีบหันกลับมาพูด "อย่ามองข้าแบบนั้น ข้าแก่แล้ว แต่ก็ผ่านสมรภูมิมาครึ่งชีวิต