หลิวติ้งรีบตอบว่า “ผู้บัญชาการกองพลทุกคนต่างส่งโทรเลขมา ยืนยันว่าจะปฏิบัติตามคำสั่งของท่านแม่ทัพน้อยอย่างเด็ดขาด และจะยึดท่านเป็นหลัก ท่านสั่งให้รบ พวกเขาก็จะสู้จนถึงที่สุดครับ!”
หานนั่วพอใจกับคำตอบอยู่บ้าง เขาสูบบุหรี่หนึ่งอึก ก่อนกล่าวอย่างครุ่นคิดว่า “ส่งคำสั่งของฉันลงไป ทุกกองพลให้เดินหน้าบุกขึ้นเหนือ ตามแผนการรบที่ฉันวางไว้ก่อนหน้านี้!
ตั้งแต่นี้ไป ทุกกองพล ทุกกรม และทุกหน่วยที่ขึ้นตรงกับกองบัญชาการ ให้เปลี่ยนรหัสโทรเลขลับทั้งหมด นอกจากคำสั่งจากฉันแล้ว ไม่ต้องรับคำสั่งจากใครทั้งนั้น
ถ้าไม่มีคำสั่งจากฉัน ห้ามหน่วยไหนหยุดบุกเด็ดขาด!”
“ครับ!” หลิวติ้งรับคำสั่งแล้วรีบออกไปทันที
เขาเพิ่งเดินพ้นประตู หานฟู่จวี่ก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“พ่อมาทำไมครับ?” หานนั่วแปลกใจอยู่บ้าง ช่วงนี้ชายชราแทบจะดูแลแต่เรื่องงานปกครอง ไม่ค่อยเข้ามาที่ห้องบัญชาการรบแล้ว
หานฟู่จวี่มองไปรอบ ๆ ก่อนยกมือบอกเหล่าเสนาธิการและเจ้าหน้าที่ประจำหน่วยว่า “พวกคุณออกไปก่อน ฉันมีเรื่องจะคุยกับแม่ทัพน้อยของพวกคุณ”
ทุกคนไม่ได้รับคำสั่งทันที แต่กลับหันไปมองหานนั่วพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
หานนั่วพยักหน้า พวกเขาจึงหยุดงานที่ทำอยู่แล้วทยอยเดินออกไป
หลังมองส่งทุกคนออกไป หานนั่วหันมาถามหานฟู่จวี่ว่า “มีเรื่องอะไรครับ?”
หานฟู่จวี่กล่าวว่า “ได้ยินว่าทางอู่ชางส่งโทรเลขมาแล้ว”
“พ่อก็ได้รับด้วยใช่ไหมครับ?” หานนั่วถามกลับ
หานฟู่จวี่สบตากับหานนั่ว ซึ่งมองราวกับอ่านใจคนได้ เขาไม่ได้ปฏิเสธ เพียงพยักหน้า “ส่งมาให้ฉบับหนึ่งโดยเฉพาะ ในโทรเลขยังให้คำมั่นกับฉันด้วย”