เมื่อได้ยิน ซุนทงเสวียนก็ดีใจจนแทบไม่รู้เนื้อรู้ตัว แอบถูมือไปมาอย่างห้ามไม่อยู่
จากนั้นก็หันไปสั่งนายทหารยุทธการคนหนึ่งว่า “ไม่ได้ยินนายพลน้อยว่าอะไรรึ ไปบอกพวกพลสังเกตการณ์ฝึกหัดให้เบิกหูให้ไว อย่าให้คลาดสายตาเด็ดขาด!”
“โอกาสได้เรียนรู้นอกตำราแบบนี้ไม่ได้มีบ่อย ต้องรีบฉวยไว้!”
นายทหารยุทธการผู้น้อยขานรับ แล้ววิ่งพรวดออกไปอย่างตื่นเต้น
ช่วงหลายปีที่หานนั่วใช้ชีวิตอยู่ในเยอรมนี นอกจากเชื่อมสัมพันธ์แล้ว ยังใช้เส้นสายฝึกคนของตัวเองอีกด้วย
หน่วยอารักขาภายใต้บังคับบัญชาเขาล้วนเป็นมือดีที่ทุ่มเงินมหาศาลฝึกฝนมา
การยิงปืนใหญ่เป็นเพียงหนึ่งในทักษะที่พวกเขาเชี่ยวชาญ
เพราะฉะนั้นจึงไม่ต้องกังวลว่าพลสังเกตการณ์จะฝีมือยังไม่พอ เพื่อหนุนการเข้าสกัดกองพลสิบ หานนั่วจึงเหลือกองพันอารักขาไว้ข้างตัวเพียงกองพันเดียว
กำลังพลที่เหลือถูกแยกกระจายไปตามฐานยิงปืนใหญ่ต่างๆ
มีเป้าหมายเพื่อให้รุ่นพี่สอนรุ่นน้อง สอนพลปืนใหญ่หน้าใหม่ให้รู้จักใช้ปืนใหญ่ รู้จักกำหนดจุดและค่าระยะยิง พอพวกนี้ชำนาญแล้วก็จะกลับเข้าหน่วยอารักขาดังเดิม
นอกจากพลปืนใหญ่แล้ว หานนั่วยังมีบุคลากรทางทหารที่กำลังฝึกอยู่ในเยอรมนีอีก รวมถึงคำสั่งซื้อยุทโธปกรณ์ที่รอส่งมอบ
ถ้าคำสั่งซื้อพวกนี้ส่งมอบได้สำเร็จกองทัพของหานนั่วก็จะก้าวกระโดดอีกขั้นทันตา
เวลานี้เซะยะ โนะโบรุก็กำลังหลบอยู่ในที่หลบภัยชั่วคราวที่สร้างขึ้น มองไปยังแนวตั้งรับด้านหน้าซึ่งถูกระเบิดจนเป็นทะเลเพลิง กำลังยิงฟันยิ้มอย่างบ้าเลือด จะรู้ชะตาตัวก็หาไม่
ความพ่ายแพ้คราวก่อนเป็นเรื่องบังเอิญแน่ๆ แล้ว ในที่สุดก็ถึงตาให้ทัพตั๊กแตนได้อวดฝีมือเสียที