เมื่อได้รับคำสั่งจากหานนั่ว อวี๋เสวียจงทำได้เพียงเร่งให้กองพลที่ 114 รีบเคลื่อนพลไปทางตะวันตก พร้อมกับส่งโทรเลขถึงกองพลที่ 113 สั่งให้พวกเขาคงการป้องกันต่อไป
กองบัญชาการกองพลที่ 113 ได้รับโทรเลขจากหานนั่ว เหล่าเสนาธิการที่อยู่ใกล้ต่างรู้สึกว่าหานนั่วเข้มงวดกับพวกเขามากเกินไป เกิดความไม่พอใจ
มีคนพูดกับผู้บัญชาการกองพลโจวกวงเลี่ยว่า "ผู้บัญชาการ ไอ้คนนามสกุลหานนี่มันชัดอยู่ว่าจะใช้พวกเรากองทัพตะวันออกเฉียงเหนือเป็นเป้าให้ทหารปืนใหญ่ มันจะได้เด้งออกมาเก็บเก่งเอาเอง
พวกเราไม่รับใช้อีกแล้ว!"
"ใช่แล้ว ท่านผู้บัญชาการ จะให้พวกเราสู้จนคนสุดท้ายเลือดหยดสุดท้าย ทำไมกัน? พวกเราตายหมด ใครจะมาทดแทน? ใครจะไปกอบกู้บ้านเกิดทางตะวันออกเฉียงเหนือกลับคืนมา?"
แต่โจวกวงเลี่ยกลับมีท่าทีที่ต่างไปจากเดิม: "พอแล้ว หยุดบ่นกันได้แล้ว คนอย่างหานนั่วก็ไม่ได้หนีไปเอง แล้วทิ้งพวกเรากองทัพตะวันออกเฉียงเหนือไว้หน้าด่านเพื่อขวางพวกญี่ปุ่นนี่นา!"
"อีกอย่าง ที่จี่หนานสองครั้งเขาสู้กับศัตรูที่มากกว่าด้วยจำนวนน้อยกว่า และทำลายกองทัพญี่ปุ่นได้ยับเยิน มันช่างทำให้คนเรารู้สึกฮึกเหิมจริง ๆ
ผู้บัญชาการกองทัพและกองหนุนของกองทัพซานตงต่างก็กำลังเร่งเดินทางมา ถ้าพวกเราจะถอยตอนนี้ นั่นก็คือการหนีทัพ แล้วเราจะมีหน้าไปพบพี่น้องร่วมชาติทั่วประเทศได้ยังไง?
แล้วจะไปพบหน้าเพื่อนร่วมรบได้ยังไง?"
พูดจบก็หยุดไปครู่หนึ่ง แล้วออกคำสั่งอย่างเด็ดขาด: "สั่งทหาร ต่อสู้จนถึงที่สุด ขอเพียงกองพลที่ 113 ของเรายังมีคนเหลืออยู่หนึ่งคน ก็จะไม่มีวันปล่อยให้พวกผีน้อยบุกเข้าอำเภอเหวยได้เด็ดขาด!"
เมื่อโจวกวงเลี่ยตั้งใจแน่วแน่เช่นนั้น เหล่าทหารกองทัพตะวันออกเฉียงเหนือของกองพลที่ 113 ต่างก็ระเบิดพลังการต่อสู้ออกมาเหนือระดับปกติ
สามารถต้านทานการโจมตีอย่างบ้าคลั่งของสองกองพลที่ 108 และ 109 เอาไว้ได้ และประคองแนวรบเอาไว้แถวพื้นที่สูงเป้ยกงได้อย่างยากเย็น