ผ่านการแล่เนื้ออย่างหยาบ ๆ แบบนั้น ไอ้ขาพิการก็ตายสนิทเป็นที่เรียบร้อย
เหล่าคนตายด้านที่อยู่โดยรอบเบิกตากว้าง ร่างกายสั่นเทาไม่หยุด ไม่กล้าก้าวเข้ามาหาหลินอวี่อีกแม้แต่ก้าวเดียว
เมื่อก่อน พวกเขาก็ไม่เคยคิดจะลงมือกับผู้วิเศษ
ถึงขั้นที่ว่า!
ในยามคลุ้มคลั่ง พวกเขาก็เคยฆ่าผู้วิเศษมาแล้ว
แต่ผู้วิเศษที่น่ากลัวและบ้าคลั่งแบบหลินอวี่ พวกเขาไม่กล้าไปยุ่มย่ามด้วยจริง ๆ!
อีกด้านหนึ่ง
เถี่ยชิวกับเจ้าเหยา จ้ายกวังกับผมทอง ต่างตกตะลึงพรึงเพริดไปตาม ๆ กัน
สู้ไปด้วยก็อดใช้หางตาเหลือบมองหลินอวี่ที่กำลังสับเนื้อสับหมูไปด้วยไม่ได้
นี่...
จบแล้วเหรอ?
ผู้วิเศษอย่างไอ้ขาพิการ ตายง่ายดายแค่นี้เลยเหรอ?
ไอ้ขาพิการมันโง่หรือเปล่าเนี่ย!
โดนฟันแล้วไม่คิดสู้กลับบ้างเหรอ?
จ้ายกวังจ้องมองหลินอวี่ที่ตัวเปื้อนเลือดไปทั้งตัว ราวกับเพิ่งปีนออกมาจากกองศพ ก็อดสงสัยไม่ได้ว่า มีความเป็นไปได้ไหม...ว่าหลินอวี่เป็นเส้นทางเลือดและเนื้อจริง ๆ?
เขาถึงกับเริ่มมองหลินอวี่เข้าตา...
ความเข้าอกเข้าใจของคนบ้ากับพวกโรคจิต
ส่วนเย่ชิงที่สังเกตการณ์อย่างละเอียดที่สุด ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความประหลาดใจ คอยกวาดตามองหลินอวี่ไม่หยุด คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อย เริ่มครุ่นคิดว่าหลินอวี่เป็นเส้นทางใดกันแน่
เมื่อกี้...
ไอ้ขาพิการเห็นทีจะได้รับอิทธิพลจากหลินอวี่จริง ๆ ถึงได้ยอมสละการต่อต้าน
แต่...
มันจะเป็นเส้นทางอะไรกัน?
เย่ชิงที่คลังความรู้แน่นหนามาก คิดอยู่นานก็คิดไม่ออก
เธอก็พอจะนึกลำดับที่คล้ายกันออกอยู่บ้าง
แต่...
ก็ไม่ค่อยเหมือนสักเท่าไหร่
เมื่อแน่ใจว่าไอ้ขาพิการตายสนิท คงไม่มีทางฟื้นคืนชีพกลับมาได้อีก หลินอวี่ถึงได้โล่งอก