หลินอวี่มองแผ่นหลังของอู๋ฮั่นที่เดินจากไปอย่างน่าอับอาย ดวงตาสงบนิ่ง
ต้องยอมรับว่า อู๋ฮั่นเป็นคนฉลาดจริงๆ
แต่...
ไร้ประโยชน์
ในยุคสิ้นโลก ตราบใดที่คุณไม่ใช่ผู้วิเศษ ต่อให้ฉลาดแค่ไหน...
ก็ไร้ประโยชน์อยู่ดี
ระหว่างที่ทุกคนกำลังแบ่งที่จอดรถกันอยู่นั้น
หลินอวี่เดินไปที่รถของเสิ่นสุย แล้วพูดกับลุงหัวล้านคนหนึ่งว่า
"ผมมารับอาหาร 1 หน่วย"
ลุงหัวล้านคนนี้เป็นพ่อบ้านของเสิ่นสุย และเป็นพ่อบ้านของทีมเอาชีวิตรอดทั้งหมด ถูกเรียกขานว่าลุงเจ้า
เขารับผิดชอบการจัดสรรทรัพยากร การจัดสรรอาหาร และเป็นคนสนิทของเสิ่นสุย
ดูเหมือนว่าก่อนยุคสิ้นโลก
เขาก็เป็นพ่อบ้านของเสิ่นสุยแล้ว
ส่วนตัวตนของเสิ่นสุย...
ก็ยังคงเป็นปริศนามาโดยตลอด
ลุงเจ้าสำรวจหลินอวี่ด้วยสายตา แล้วยิ้มพร้อมพูดว่า
"อยากได้อาหารอะไร?"
หลินอวี่ตอบโดยไม่คิดแม้แต่วินาทีเดียว
"ขนมปัง"
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาจะต้องเลือกซาลาเปาแน่นอน
ซาลาเปาอิ่มท้องกว่าขนมปัง!
แต่ตอนนี้...
พอมีทางเลือก เขาก็ควรจะรับผิดชอบต่อคุณภาพชีวิตของตัวเองบ้างแล้ว
ลุงเจ้าหยิบขนมปังแยมชิ้นหนึ่งออกมาจากเบาะหลังรถ แล้วพูดว่า
"อันนี้ได้ไหม?"
หลินอวี่พยักหน้า รับขนมปังมา
"อื้ม"
ลุงเจ้ามองหลินอวี่แล้วอดถอนหายใจไม่ได้
"เฮ้ รู้สึกว่าเด็กคนนี้วันนี้ไม่เหมือนเดิมนะ ถ้าเป็นเมื่อก่อนนายต้องเลือกซาลาเปาแน่ๆ ในความทรงจำของฉัน นายเป็นคนที่คิดแค่อยู่รอด ไม่กลัวความลำบาก..."
นี่แหละคือความเก่งของลุงเจ้า
ถึงจะเป็นแค่คนธรรมดา แต่กลับจำนิสัย ความชอบ สิ่งที่ทุกคนในทีมเคยทำ ได้อย่างหมดจด